Παναγιώτης

Φεβρουαρίου 2, 2010 § Σχολιάστε

η καρδιά του παναγιώτη χτυπάει πιο δυνατα απ'όλες

Ο Παναγιώτης είχε γεννηθεί μελαχρινός σε μια οικογένεια ξανθών. Και όταν λέμε μελαχρινός ,δεν εννοούμε το διακριτικό μεσογειακό. Όχι . Ήταν ο βασιλιάς του μελαχρινού , ο άρχοντας –δαμάσκηνο , ο τελευταίος Ινδός στην Ελλάδα. Τέτοιο πράγμα.
Χρυσή την είχε κάνει την μάνα του. Ήταν έτοιμος ν’ακούσει τα πάντα. Ότι είχε ερωτευτεί τσιγγάνο , ότι τον αγόρασαν από ένα καράβι μεταναστών .Τα πάντα. Η μάνα του όμως εκεί .Ήταν παιδί της και τέλος .
Την αγαπούσε την μάνα του ο Παναγιώτης .Όλες τις γυναίκες τις αγαπούσε δηλαδή. Τον ξεκούραζαν. Ήξερε να τις διαβάζει κιόλας .Τα τσαλίμια τους ,τα νάζια τους ,την σιωπή τους. Ακόμα και την αγκαλιά τους.
Όταν τον αγκάλιαζαν ,καταλάβαινε τι ήθελε να του πουν. Την αλήθεια τους .Όχι αυτή που οι γυναίκες νομίζουν ότι θέλουν , ότι διεκδικούν .Τη βαθύτερη και ανομολόγητη.
Και ο Παναγιώτης είχε αγκαλιάσει πολλές γυναίκες.
Με λίγες βέβαια είχε κάτσει καιρό.
Έλεγε πως η γυναίκα που αξίζει να μείνεις μαζί της ,είναι αυτή που θα μείνεις 3 νύχτες και 3 μέρες μαζί της σε ένα δωμάτιο ,γυμνοί , και δεν θα σε κουράσει ,δεν θα βαρεθείς ,ούτε φαγητό δεν θα ψάχνεις ,θα ξεδιψάς από τα υγρά της.
Πολλές φορές ,τα βράδια ,όταν ξάπλωνε αργά στο κρεβάτι του , σκεφτόταν ότι ίσως γεννηθεί τόσο μελαχρινός για να θυμάται κάθε φορά που βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη την σκοτεινή του πλευρά. Και να προειδοποιεί έτσι τους άλλους.
Μια σκοτεινή πλευρά που τον κυνηγούσε κάθε μέρα ,κάθε στιγμή ,που τον έκανε να σηκώνεται το βράδυ από το κρεβάτι τα βράδια και να τρέχει με τ’αμάξι για ώρες. Να κυνηγάει αγκαλιές γυναικών σκοτεινές , να διψάει για πράγματα που ήταν πιο πέρα από αυτόν ,πιο πέρα από όλους .
Αλλά σαν αυτή η σκοτεινή πλευρά ν’αντιστάθμιζε τα πάντα.
Γιατί το πρωί ο Παναγιώτης προστάτευε τους πάντες. Δεν το είχε διαλέξει .Απλώς είχε συμβεί .
Κάτοχος ενός σπανίου προαισθήματος ,μιας διορατικότητας που τσάκιζε κοκάλα , αντιλαμβανόταν για τους πάντες τα πάντα. Και προσπαθούσε πάντα να προλάβει. Να προστατέψει.
Στην αρχή έβρισκε τον μπελά του .Γιατί για όλους μας υπάρχει το αναγκαίο να χτυπήσουμε το κεφάλι μας στον τοίχο μέχρι να ματώσουμε. Όταν κάποιος πάει να μας αποτρέψει ,κουτουλάμε πάνω του.
Και στενοχωριόταν ο Παναγιώτης .Πολύ.
Τόσο που τον πήγαν στο νοσοκομείο ένα βράδυ άρον άρον ,έτοιμο να πάθει καρδιακή προσβολή. Τρεις μέρες τον κράτησαν μέσα για να καταλάβουν τι έχει .Ήταν 32 χρονών σε άριστη φυσική κατάσταση.
Ο Παναγιώτης όταν έβλεπε ευτυχισμένους ανθρώπους γύρω του, νόμιζε πως πάλευε καλύτερα την σκοτεινή πλευρά του.
Αλλά δεν ήταν έτσι .
Έτρεχε απλώς πιο γρήγορα από αυτή μπας και κουραστεί και φύγει.
Και επειδή για όλους είχε γίνει το αποκούμπι ,τον έπιανε στιγμές το παράπονο γιατί ένιωθε πως εκείνος δεν μπορούσε να σωριαστεί πουθενά.
Ένα πρωί ο Παναγιώτης ξύπνησε ,είδε τον εαυτό του στον καθρέφτη και κατάλαβε.
Ότι και να κάνει ,δεν θα ξεφύγει ποτέ από το σκουρόχρωμο δέρμα. Το αμάξι πάντα θα το παίρνει το βράδυ και θα τρέχει ,την ψυχή του πάντα θα την κουράζει μέχρι να ιδρώσει.
Είπε ότι αν δεν πει την αλήθεια τώρα ,θα πεθάνει.
Και την είπε. Και εκεί που δεν το περίμενε ,ήρθε μια γυναίκα που κατάλαβε την σκοτεινή πλευρά με τη πρώτη ,την αγάπησε ,και τον αγκάλιασε.
Ηρέμησε τότε ο Παναγιώτης.
Ίσως για λίγο ,ίσως για πολύ.
Μόνο αυτός ξέρει

Υ.Γ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΥΠΑΡΚΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ.ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ

το κείμενο γραφτηκε το φθινόπωρο του 2006


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Παναγιώτης at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: