Bonding

Νοέμβριος 23, 2009 § 5 Σχόλια

Έτσι λοιπόν, εν μέσω μιας κρίσης,  κάργα υπαρξιακής  λίγο πριν  τα γενέθλια μου σκέφτομαι διάφορα , τα περισσότερα υπέρχαζα , κάποια έτοιμα για το κουμπάκι της κατάθλιψης και μερικά πράγματα γλυκά.

Από τις ελάχιστες φορές που στην ζωή μου το γλυκό δεν κερδίζει, βλέπεις είμαι παιδί «καλό» όπως λένε , «υγιές» και μάλλον έχουν δίκιο, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν κερδίζω μόρια επιβίωσης, αφού μέσα σε αυτό το χρόνο κατάλαβα πως η ζωή δεν είναι καλλιστεία για την πιο υγιή στάση ζωής με βραβείο την ευτυχία, οι περισσότεροι τρεφόμαστε από τις αντιφάσεις μας, οπότε πάει και αυτός ο μύθος καταρρίφθηκε, δεν υπάρχει κανένας καλύτερος από τον άλλο σε οτιδήποτε , αν έδινα ένα βραβείο θα ήταν αυτό της συμπόνιας αλλά σε ένα βαθύτερο επίπεδο, κάτι σαν τον πίνακα που είδα το Σάββατο.

 

Michael Hainey

 

 

Τελοσπάντων.  Σκέφτομαι σκέφτομαι , και μετά θυμάμαι την πρωτοχρονιά του 2009 στον καναπέ της Αγάθης , ξημερώματα, εγώ με τα τούλια η Μεταξία δίπλα μετα-κλαμένη ( όπως μεταλλαγμένη ) και να λέμε με την Αγάθη την ευχή για τον καινούριο χρόνο – «δεν θέλω να φοβάμαι» είπα , μόνο αυτό ήθελα, να σταματήσω να φοβάμαι.

Και η ζωή που είναι η μεγαλύτερη ψυχαναλύτρια του κόσμου, και όλα τα θέματα σου στα φέρνει να τα λύσεις, με πίεσε και μένα να ξεφοβηθώ πολύ. Σε όλα με πίεσε – κάθε φορά κάθε βήμα, αυτή αχόρταγη εκεί, να με τσιγκλώνει  και να ζητάει , και εγώ τι να κάνω, να της τα δίνω τελικά, στα «όχι»  δεν ήμουν ποτέ καλή, στα «ίσως» καλύτερη.

Τι μένει τελικά? Ο εαυτός σου, γυμνός, για να τον ντύνουν οι στιγμές, τα δεσίματα , λίγο φώς, εκείνη η αντίληψη του πράγματος , η πρώτη φορά που έρχεσαι αντιμέτωπος με την ματαιότητα.

Οι στιγμές . Τα μάτια των φιλενάδων μου, την ημέρα που η Μεταξία παντρεύτηκε και της βρήκα τα σκουλαρίκια για το φόρεμα τι μου ψιθύρισε μετά στο αυτί, όταν ψάχναμε μαύρο φόρεμα στην ντουλάπα της Πολύς  για να την ντύσω στην κηδεία του πατέρα της,  όταν βρήκαμε εκείνα τα παπούτσια με την Αγάθη που την στένεψαν μετά πολύ ,  τα λάγνα καθρεφτίσματα  της  Ειρήνης στις βιτρίνες, μετά που της φτιάξαμε τα μαλλιά. Η Ράνια  που με αγκάλιασε όταν  φόρεσε ένα γιλέκο μου, όταν η Δέσποινα δοκιμάζει κάτι και με ρωτάει με τα μάτια . «Είναι καλό ?» Καλό είναι .

Εκεί που δενόμασταν, ήταν εκεί που τις έντυνα- που τις ετοίμαζα για να αντιμετωπίσουν την επόμενη στιγμή χωρίς εμένα, λίγο πιο καινούριες, λίγο πιο αστραφτερές. Η διαδικασία της ενδυμασίας – της προετοιμασίας του γυναικείου καλλωπισμού, η στολή τους για έξω, για να μην φοβούνται πια , για να μην φοβούνται τόσο .

Δένεσαι όταν δεν φοβάσαι πια.

Advertisements

§ 5 Responses to Bonding

  • Ο/Η Lost λέει:

    Είσαι πολλά περισσότερα από αυτή που μας ετοιμάζει για να αντιμετωπίσουμε την επόμενη στιγμή χωρίς εσένα, είσαι αυτή που είσαι πάντα εκεί στην επόμενη στιγμή. Και ξέρω ότι είναι μπούρδα το σχόλιό μου γιατί εσύ δημιουργείς ένα πλαίσιο για να πεις αυτό που θες κι εγώ γράφω λες και δεν καταλαβαίνω, αλλά, κυρία μου, έχω ένα εκατομύριο σχόλια να σου κάνω, για το φόβο, που έχει τη χρησιμότητά του, για την Πολυάννα, που δεν οφείλεις να είσαι, για το μαύρο φόντο, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα από τα άπειρα χρώματα της παλέτας που ζούμε -κι επιπλέον «κόβει»-, για τις ευχές και τους ψιθύρους που η κακή μου μνήμη με βοηθά να τα ξεχνώ και ελαφρά τη καρδία να τα αναιρώ χωρίς να νιώθω ντε και καλά ασυνεπής με αυτό που είμαι, γιατί αυτό που είμαι σήμερα είναι άλλο από αυτό που ήμουν χθες, και πάλι για το φόβο, που πάντα θα τον φοβόμαστε, αλλά πάντα θα είναι εκεί, με διαφορετικά πρόσωπα, για διαφορετικούς λόγους, αλλά δεν υπάρχει και κανένα βραβείο για τον πιο ατρόμητο τελικά, οπότε μη φοβάσαι που φοβάσαι, όλοι μας φοβόμαστε, αλλά όλο και κάποιος υπάρχει για να μας ανάψει το φως.

  • Ο/Η μαργαρίτα λέει:

    Ισως η υπαρξιακή μου κρίση ήρθε γιατί ο άλλος μου εαυτός μου χτύπησε το κουδούνι τσαντισμένος που τόσο καιρό προσπαθώ να τον αποφύγω.
    Και τελικά ηρθε η ώρα να περάσουμε και λίγο ποιοτικό χρόνο μαζί 😉

    στην τελική, ήταν πάρα πολύ σχετικό το σχόλιο σας κυρία μου

  • Ο/Η lastlines λέει:

    όταν δένεσαι δεν φοβάσαι πια και καμιά φορά όταν φοβάσαι δένεσαι περισσότερο. ή κάτι τέτοια…

  • Ο/Η ζέλιγκ λέει:

    αυτό το τελευταίο
    ξαναπέστο

  • Ο/Η Κατερίνα λέει:

    Εγώ πάλι έπρεπε να κόψο το «δέσιμο» για να σταματήσω να φοβάμαι. Η καθεμιά με τον δικό της τρόπο λοιπόν… Αλλά σε καταλάβαίνω κι αυτό που έγραψες τα εμπεριέχει όλα, και δύναμη, ευαισθησία και αυτογνωσία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: