Μπρόδερ

Μαρτίου 24, 2009 § 4 Σχόλια

my-brother-and-me 

Με τον αδελφό μου έχουμε 6 χρόνια διαφορά. Δηλαδή εγώ είμαι τώρα 30 αυτός 24.

Μεγαλώσαμε σαν δύο μοναχοπαίδια -ξεχωριστά- η μεγάλη διαφορά ηλικίας δεν μας επέτρεπε το δέσιμο.

Για να είμαστε ειλικρινείς, όταν γεννήθηκε ο Βασίλης, με εκνεύριζε πάρα πολύ. Δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτα από αυτά που είχα υπολογίσει για τους δυό μας. Δεν έπαιζε κούκλες, όυτε playmobile, δεν μπορούσε να κάνει τον θεατή στις παραστάσεις μου ( δύο ημερησίως , μια χορό, μία κουκλοθέατρο) και συγχρόνως ήταν ένα τρομέρα νευρικό μωρό. Έκλαιγε συνεχεια. Για τα πάντα. Και ήταν και καραφλός – πράγμα που με αποδυνάμωνε τελείως από το να του βάλω φιογκάκια, να τον χτενίσω, να εκφραστώ βρε αδελφέ.

Και έτσι, σιωπηλά, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την ζωή μας χωριστά. Εγώ έπεσα με τα μούτρα στις φίλες της γειτονιάς, με απαξίωση προς το οικογενειακό μου δέντρο, και ο Βασίλης μεγάλωνε μες τα νεύρα.

Είχε νεύρα για τα πάντα. Νεύρα αν του ρίχναμε το νερό στο πρόσωπο, αν φορόυσε μάλλινο, στενή λαιμόκοψη ή το χρώμα που δεν του αρέσει. Νεύρα αν δεν είχε την πιπίλα που ήθελε ή το φαγητό που του άρεσε. Νεύρα πολλά.

Επειτα, συνεβησαν ακόμα περισσότερα. Βλέπετε, ξεπερνάμε κατά πολύ, το πρότυπο της οικογένειας. Οι γονείς μας και εμείς , περάσαμε πολλά κύματα, τρώγωντας ο ένας τις σάρκες του άλλου. Σαν να μας είχαν προγραμματίσει από την ανάποδη, τα κάναμε όλα λάθος. Δεν είχαμε οικογενειακά γεύματα, δεν τρώγαμε τσιπς και κοκακόλες, δεν μιλάγαμε καλά ο ένας στον άλλο, τσακωνόμαστε με φωνές δημοσίως, και τα σπάσαμε όλα μέσα στο σπίτι. Και αποκαθηλωθήκαμε από τους ρόλους μας.

Πέρασαν πολλά χρόνια, με θυμό. Δεν θέλαμε ο ένας τον άλλο, και οι συμβατικές υποχρεώσεις της οικογένειας μας εκνεύριζαν ακόμα περισσότερο. Δεν πηγαίναμε σε γάμους , σε βαφτίσεις, δεν πηγαίναμε σε σπίτια φίλων, είχαμε ξεχάσει τι σημαίνει Πρωτοχρονιά, Χριστούγεννα , Πάσχα . Εγώ πήγα πρώτη φορά σε ρεβεγιόν πριν από δύο χρόνια.

Για μας ήταν όλα δύσκολα, αλλά με ένα σχεδόν εξωτικό κουράγιο, όλοι μας, προχωρόυσαμε μπροστά. Ο καθένας με τον τρόπο του. Κανένας από την τετραμελή οικογένεια μου δεν είναι ο ίδιος που ήταν πριν από 5 χρόνια. Παίρναμε πάντα ρίσκα, επιλογές, δύσβατα μονοπάτια, κάναμε μελοδραματισμούς και συμφωνίες , και προχωρούσαμε. Πάντα μπροστά.

Κάποια στιγμή, δεν ξέρω πότε ακριβώς έγινε αυτό αλλά σίγουρα πρόσφατα, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο. Με συμπόνια. Μόνο εμείς ήμασταν σε θέση να μας καταλάβουμε. Μόνο εμείς είχαμε δει τους εαυτούς μας στα χειρότερα, μόνο εμείς ξέραμε τι κουπί τραβήξαμε. Και αγαπηθήκαμε.

Χωρίς (πολλούς) μελοδραματισμούς αυτή τη φορά. Σιγά- σιγά πιάνουμε ο ένας το χέρι του άλλου για να σηκωθεί. Ενίοτε ξαναρχίζουμε να βριζόμαστε. Αλλά ξέρουμε πως γίνεται από συνήθεια. Κανένας άλλος δεν μπορεί να μας καταλάβει.

Ο αδελφός μου, που τώρα πια είναι άντρας αλλά εγώ δυσκολεύομαι να το καταλάβω, έχει ακόμα νεύρα. Πολλά.

Ακόμα έχει ένα απίστευτο ταλέντο στην μουσική, είναι ένας εξαιρετικός κιθαρίστας, είναι τίμιος, πιάνουν τα χέρια του, εχει το χάρισμα της ενδοσκόπησης, και ένα σαρωτικό χιούμορ.Με τον πατέρα μου έχουν ένα εντελώς nonpolitically correct βίτσιο να κοροιδεύουν χοντρές.

Ακόμα μου λύνει όλα τα προβλήματα στο laptop.

Συνεχίζει να με βρίζει –ενίοτε – αλλά τώρα πια του λέω πως τον αγαπάω.Και δεν σταματάει να με εκπλήσσει.

Προχωράμε μπροστά.

Υ.γ – Όλος αυτός ο συναισθηματικός καταρράκτης, προέκυψε από την ανάγκη μου να πω για το blog του αδελφου μου- http://microsurfer.blogspot.com/

Είπαμε, είμαστε μεγάλα νούμερα.;P

 

Advertisements

§ 4 Responses to Μπρόδερ

  • Ο/Η Lacryma λέει:

    Καμιά φορά, ένας κακός γκόμενος μπορεί να σου γνωρίσει έναν καλό φίλο. Έτσι γνώρισα τον Βασίλη. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που τον είδα. Ήταν περίοδος γιορτών, (Χριστούγεννα) μόλις είχα γυρίσει σπίτι και καθόταν δίπλα στο τζάκι. Δεν είπαμε πολλά, έχω την εντύπωση πως δεν προλάβαμε ούτε τα τυπικά να πούμε, εφόσον έγινε μάρτυρας καβγά με εμένα σε ρόλο σκύλας. Με γνώρισε από την ανάποδη αλλά δεν τρόμαξε και πήγαμε μετά για καφέ(δες). Στην αρχή νόμιζα ότι με θέλει για παρέα μπας και του γνώριζα καμιά φίλη μου (τον βόλεψα καλά, νομίζω ακόμα μου το χρωστάει) αλλά μετά είδα ότι αυτός ήταν εκεί. Άλλαξα πόλη, νησί, γκόμενο, καταστάσεις, διαθέσεις, αλλά αυτός έγινε ένας μικρός άξονας στη ζωή μου. Ό,τι και να μου συνέβαινε ο Βασίλης ήταν εκεί. Έτσι είπα ότι είμαστε φίλοι. Και λάτρεψα τη ζωή για άλλη μια φορά, για το παράδοξο της. Αν κάποιος με ρωτούσε σήμερα, «γιατί το πεπρωμένο σε οδήγησε τόσο νότια, στα Χανιά?», πριν 2 χρόνια θα έλεγα, ότι πήγα για την περιπέτεια, για να ξεφύγω, για τον Τ. και άλλα τέτοια. Τώρα όμως ξέρω, ότι η ζωή με οδήγησε εκεί, γιατί μου έλειπε ένας φίλος. Δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο ευγνόμων.

  • Ο/Η microsurfer λέει:

    Τελικά σα την οικογένεια σου δεν υπάρχει τίποτα άλλο, ειδικά όταν σου φτιάχνουν τετοιο ήματζ :P. Νιώθω υπερήφανος για την αδελφή μου και χαίρομαι που έχω μια φίλη σα την Λαμπρινή.

    Σας ευχαριστώ ❤

  • Ο/Η maria λέει:

    me siginises xameni prwi-prwi! 🙂
    para poli omorfi kai siginitiki diigisi…
    exeis anoixei kainourgio kefaleo kai fenete ki ap ta themata sou…

  • Ο/Η μαργαρίτα λέει:

    Παιδιά, σε λίγο θα αρχίζουν να παίζουν τα βιολιά από πίσω και εμείς θα βουρκώνουμε και θα αρχίσει το μελό ;P
    Lacryma – εσύ ξέρεις τον αδελφό μου με έναν τρόπο που δεν θα τον γνωρίσω εγώ ποτέ
    αδελφέ μου και εγώ νιώθω υπερηφανη για μένα ;PPPP
    maria αυτά παθαίνεις αμα ανοίγεις blog πρωί – πρωί

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Μπρόδερ at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: