estate

Απρίλιος 15, 2008 § 3 Σχόλια

(Λίγη επανάληψη, για τελευταία φορά, βαρέθηκα και εγώ τον εαυτό μου)

Πριν από 3 χρόνια ήρθα στην Αθήνα , οπού την τελευταία φορά που είχα κατοικήσει ήταν πριν από 7 περίπου χρόνια γιατί ούτε έχω γεννηθεί ούτε έχω μεγαλώσει εδώ.
Ηρθα με μια βαλίτσα .Στην κυριολεξία . Ήταν παραμονή του Πάσχα σαν και τώρα έφτασα βράδυ και πήγα στο σπίτι της Πόλυς . Μετά από μια εβδομάδα πήγα στην δουλειά , και όλα έπρεπε να αρχίσουν από την αρχή.
Τίποτε δεν έγινε όπως το περίμενα και όπως το είχα προβλέψει, πράγμα εντελώς φυσικό βέβαια, αφού πρώτον η ζωή είναι μεγαλύτερή μας αλλά επίσης η ζωή μας είναι και ένα πατρόν στο οποίο οφείλεις να σχεδιάσεις με όρεξη υπομονή και θάρρος το μανίκι που θέλεις, γιατί διαφορετικά χάλια μανίκι θα κάνεις και συγνώμη που στο λέω κιόλας.
Έτσι και σε μένα το μανίκι χάλια βγήκε γιατί δεν σχεδιάζεις ένα μανίκι ένα νανοδευτερόλεπτο και μετά πας στην λαιμόκοψη. Έλεος δηλαδή χριστιανή μου.

Αυτό που πάντα ένιωθα , όπως και οποιοσδήποτε άλλος με ροπή προς την κατάθλιψη, είναι το συναίσθημα πως δεν ανήκεις πουθενά . Το οποίο βέβαια είναι μια βλακεία και μισή ( συγνώμη συναίσθημα) γιατί πολύ απλά ΕΣΥ επιλέγεις να αισθάνεσαι έτσι .Outsider .
Όπως επίσης εσύ επιλέγεις να νιώσεις λίγος , πολύς , κακός, πονηρός , μοναχικός , μοιραίος και πολλά άλλα.
Και όλα αυτά τα επιλέγεις γιατί πολύ απλά είναι τρομακτικά δύσκολο να είσαι ο εαυτός σου , ενώ είναι απίστευτα πανεύκολο να είσαι πολύ χοντρή ( γιαυτό δεν βρίσκεις γκόμενο ), πολύ σκοτεινή ( γιαυτό παρατάς τους γκόμενους ) , πολύ γυναίκα ( γιαυτό σε παρατάνε οι γκόμενοι), χωρίς καθόλου γνωριμίες και πτυχία ( γιαυτό έχεις σκατοδουλειά) , πολύ μορφωμένη και ανώτερη ( και τι κρίμα που δεν ζεις στο Harvard να στο υπενθυμίζουν κάθε μέρα.).
Ακόμα είναι πανεύκολο να φεύγεις . Γενικά . Μπορεί να γίνει και πολύ θεατρικό. Στα μάτια σου μόνο. Γιατί στα μάτια των άλλων θα είσαι ένας ακόμα κάποιος που έφυγε και έμεινε ένα ερωτηματικό. Μετά ένα κενό. Και μετά το κενό καλύφθηκε.
Και ποιος είναι ο εαυτός μας ρε φιλενάδα, θα με ρωτήσεις . Και σιγά μην σου πω εγώ ποιος είσαι εσύ. Αυτό που είμαι όμως σίγουρη για εσένα, είναι πως είσαι ένα πλάσμα με το ίδιο δικαίωμα στην ευτυχία όπως όλοι μας, με την υποχρέωση να διατηρείς αυτό το δικαίωμα δια βίου, με ανεξάντλητα αποθέματα αγάπης , ένα σημαντικό ποσοστό φόβου, και ένα ταλέντο που δεν έχεις ανακαλύψει ακόμα.
Τώρα μπορείς να κάνεις βαθιές αναπνοές και να τα επαναλάβεις . Μετά θα φυσήξεις την μύτη σου, γιατί έχει έρθει η Άνοιξη και έχεις αλλέργία και μετά θα έρθει το καλοκαίρι. Και το μανίκι ακόμα και αν το κόψεις χάλια, μπορείς να το διορθώσεις.

Αντιο Σούι.( διαδικτυακά ) Σ’αγαπάμε πολύ. Το τραγουδάκι για σένα.

Advertisements

§ 3 Responses to estate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading estate at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: