Θάνατος

Μαΐου 10, 2007 § 17 Σχόλια

«Που θα βρίσκομαι όταν θα έχω πεθάνει ; Ά, είναι τόσο εκπληκτικά ξεκάθαρο. Θα βρίσκομαι μέσα σε όλους εκείνους που έχουν ποτέ πει , λένε ποτέ, ή ποτέ θα πουν «εγώ» – και ιδίως σε εκείνους που το λένε με μεγαλύτερη ένταση επιμονή και προθυμία! …Μίσησα ποτέ την ζωή- την αγνή, την δυνατή, την αδυσώπητη ζωή; Ανοησία και παρανόηση ! Τον εαυτό μου μίσησα, επειδή δεν μπορούσα να την αντέξω. Σας αγαπώ, μακάριοι εσείς, και σύντομα, πολύ σύντομα, θα πάψουν να με κρατούν μακριά σας τα λεπτά νήματα του εαυτού μου. Πολύ σύντομα αυτό το κομμάτι μου που σας αγαπά θα ελευθερωθεί, θα είναι μέσα σας και μαζί σας – μέσα και μαζί με όλους εσάς.» Τόμας Μαν

τικ.τικκ.τικ και τικ
Το παραπάνω κείμενο είναι ένα ερωτηματολόγιο που σημειώνω όλα τα κουτάκια που γράφουν ναι .

Γαμώτο. Τα έχω κάνει όλα αυτά. Έχω φωνάξει «εγώ»¨και έχω σκεφτεί «εγώ» και τα έχω κάνει όλα «εγώ». Μίσησα την ζωή, γκρίνιαξα, με μούντζωσε. Τέτοια σκεφτόμουν σήμερα το πρωί και μετά ακούμπησα το μάγουλο μου στο δροσερό (για λίγο ακόμα )μέταλλο του λεωφορείου.
Φεύγουμε από την ζωή έτσι απλά, να χθές εγώ πήγα σε μια κηδεία για παράδειγμα, κλαίμε πολύ, κάποιοι δεν μπορούν να κλάψουν τόσο πολύ και νιώθουν αμήχανα, άλλοι πάλι δεν κλαίνε καθόλου. Ίσως και να μην τους νοιάζει.
Τα νεκροταφεία μου φαίνονται ένα μακάβριο λούνα παρκ, μαυροντυμένες ομάδες με ξύλινα κιβώτια και τύπους με παπιγιόν που γυρνάνε γύρω γύρω μέσα σε ένα (κομψό) περιβάλλον με μαρμάρινες λευκές πλάκες

Και μετά ακούς το θόρυβο του χώματος πάνω μαονένιο φέρετρο.
Γκντουπ.
Εκεί πονάει λίγο και ανατριχιάζεις. Κάπως παγώνεις. Ίσως και να κλαις.

Πάει τέλειωσε και αυτό.

Advertisements

§ 17 Responses to Θάνατος

  • Ο/Η Adonios λέει:

    Ένα μωρό γεννιέται, πονάει λίγο, ανατριχιάζει,
    κάπως παγώνει, κλαίει… ίσως κι εσύ να κλαις…

    Γέννηση και θάνατος,
    μόνος στην αρχή μόνος και στο τέλος…

  • Ο/Η michelan λέει:

    Κλαίμε γι΄αυτούς που μένουνε
    και όχι γι΄αυτόν που φεύγει…

  • Ο/Η yo!reeka's λέει:

    μπρρρρ λίγο μακάβρια η διάθεση

  • Ο/Η Godot λέει:

    μήπως κι ο εκλειπών θρηνεί για εμάς εδω;

  • Ο/Η zelig λέει:

    ο θάνατος, ιδιαίτερα των αγαπημένων προσώπων, δεν διασκεδάζεται με τίποτα.
    Αλλά μάλλον έχουμε την ανάγκη να πούμε κάτι – να το αντιμετωπίσουμε με όποια όπλα έχουμε: τη λογική, την κυνικότητα, την αυτοπαραίτηση από κάθε διεκδίκηση.

  • Ο/Η PRIMAVERANELCUORE λέει:

    kamia fora i zoi einai skliri alla panta mas xamogelaei.

  • Ο/Η thelastrealanwnymous λέει:

    δεν θα σχολιάσω
    χαίρομαι που επέστρεψες .
    προσπαθούσα πολλές μέρες να μπω στο μπλογκ σου
    🙂

  • Ο/Η κατερίνα λέει:

    υποθέτω ότι δουλεύεις ασταμάτητα…

  • Ο/Η m13 λέει:

    …προφανώς ΕΣΥ δε βρέθηκες ποτέ κοντά στο θάνατο.

    λοιπόν άσε τις μαλακίες και προσευχήσου να μη βρεθείς ποτέ στη ζωή σου να σκέφτεσαι ΣΟΒΑΡΑ το ενδεχόμενο του θανάτου…άλλωστε κούκλα μου, το να είσαι ζωντανή και να σκέφτεσαι το θάνατο χωρίς να συντρέχει σοβαρός λόγος (πρόβλημα υγείας δικό σου) είναι σα να μισείς, να μουτζώνεις, να ΦΤΥΝΕΙς τη ζωή.

  • Ο/Η Crucilla λέει:

    Για τους ανθρώπους που έχουν φύγει από κοντά μου , έχω βρει όμορφα μέρη στο μυαλό μου και τους έχω βάλει εκεί. Η γιαγιά μου είναι σε ένα πάρκο φθινοπωρινό , με φύλλα πεσμένα, να μην ζεσταίνεται, να μην κρυώνει. Κάθεται σε ένα παγκάκι και μου χαμογελά.
    Και για μένα έχω βρει ένα μέρος, απλά δεν ανυπομονώ να πάω…

  • Ο/Η michelan λέει:

    -Ξύπνα,πατέρα! χαραυγή
    τον ουρανό χρυσώνει,
    κι’όλη ξυπνά η μαύρη γη.
    Ξύπνα και συ με την Αυγή,ν’ακούσουμε τ’αηδόνι.

    …………….

    Είναι το όνειρο μακρό
    ‘που βλέπεις αυτού πέρα;
    Κοιμήθηκες, κι’ήμουν μικρό,
    κι’ως να τελειώση το πικρό,ετράνεψα πατέρα!

    ……………..

    Πες μου,πατέρα,την αυγή,
    ‘που καίει το λιβάνι
    η μάνα και μυρολογεί,
    Η μυρωδιά περνά τη γη; Μπορεί να σε ζεστάνη;

    ………………

    Το βράδυ πώρχομαι γοργό
    κι’ανάφτω το κανδύλι
    το ξέρεις που τ’ανάφτω ‘γώ;
    Ξύπνα,πατέρα!θα καγώ,σα λυχναριού φυτήλι!

    ……………….

    Τώρα,πατέρα,στην πικρή
    τη γη τη χιονισμένη,
    στην κρύα κλίνη τη μικρή,
    σ’αυτή τη νύχτα τη μακρή, πες μου ποιός σε ζεσταίνει;…

    ……………….

    ΕΠΙ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ – Γεώργιος Βιζυηνός

  • Ο/Η μαργαρίτα λέει:

    γεια σας παιδιά.Χαρηκα πολύ που μου γράψατε.
    Η αλήθεια είναι ότι το ποστ γράφτηκε την επόμενη μέρα μιας κηδείας, και ήταν το πρώτο συμβάν μετά απο καιρό, που αν δεν έγραφα θα έσκαγα.
    Χάσαμε έναν κύριο, πολύ αγαπημένο.
    Αυτά.
    Χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω

  • Ο/Η anlu λέει:

    Κοριτσάρα μου…μη σκας…γράφε…

  • Ο/Η el λέει:

    εγω ξέρω ότι ο αδερφός μου είναι 2 μέτρα κάτω από τη γη, δεν είναι ούτε σε ένα πάρκο με πεταλούδες ούτε σε ροζ συννεφάκια μεστην ευτυχία..η ζωή είναι εδώ, ζήστε την όσο μπορείτε καλύτερα, και μη τη σκοτώνετε πριν την ώρα της με απερισκεψίες που καταδικάζουν πρώτα εσάς και έπειτα τους υπόλοιπους που μένουν πίσω..

  • Ο/Η sofia λέει:

    Ζωη σε λογου σας!!!!

  • Ο/Η sofia λέει:

    ΕΠΙΣΗΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΕΛ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΣΠΑΤΑΛΑΜΕ ΕΔς ΚΙ ΕΚΕΙ Η ΝΑ ΤΗΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Θάνατος at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: