ΣΥΝΤΑΓΜΑ – ΟΑΚΑ ΕΞΠΡΕΣ

Απρίλιος 16, 2007 § 7 Σχόλια

Είχαν ετοιμαστεί τα πάντα.. Το δρομολόγιο ήταν σταθερό, ήξερα σε ποια στάση ανέβαινε, το βλέμμα του μόλις έμπαινε, την διακριτική μυρωδιά του.

Σήμερα θα του μιλούσα.

Θεωρούσα τα λεωφορεία ότι πιο μπας κλας υπάρχει στα μαζικά μέσα μεταφοράς, για μένα το μετρό είχε άλλη χάρη, βλέπετε η επαρχιωτίλα θα με κυνηγά πάντα, δηλαδή μου φαίνεται πως ότι και να γίνει  θα  κάνω χαρακίρι εντυπωσιασμού και πυροτεχνημάτων μπροστά σε τεχνάσματα νεόπλουτων.

Όπως και να χει, επειδή βαδίζω πάντα με εικόνες στο κεφάλι, με είχα φανταστεί μέσα σε μετρό για την καινούρια δουλειά , έτσι και έγινε.

Θα περπατούσα περισσότερο, θα έπαιρνα 2 συγκοινωνίες, αλλά για να κατέβω σύνταγμα ΕΓΩ (πάντα υπάρχει ένα χαζό εγώ σε αυτές τις ιστορίες ) θα έπαιρνα το μετρό. Τελεία και παύλα..

Ώσπου έφτασε εκείνη η μέρα που ήταν Μ.Πέμπτη και εγώ είχα  ημικρανία και άργησα να ξυπνήσω και δεν είχε κίνηση και αποφάσισα να είμαι λιγότερο αριστοκράτισσα και να πάρω το λεωφορεία εξπρές που με πήγαινε στο Σύνταγμα και έκανε στάση σχεδόν απέναντι από το σπίτι.

Μπήκα , φανερά αηδιασμένη, χωρίς εισιτήριο, γιατί εγώ είχα ΜΟΝΟ του μετρό, και κάθισα κοντά στην μεσαία πόρτα.

Κάπου στο Ν.Ψυχικό, έγινε στάση και μπήκε Αυτός.

Τουΐντ καφέ κουστούμι, λευκό κολλαριστό πουκάμισο, καλογυαλισμένα παπούτσια που διακρίνονταν οι κασμιρένιες κάλτσες.

Καλοδεμένο, μεταξωτό , τέλειο παπιγιόν.

Η ώρα ήταν μόλις 8 και 20.Πρωινό μεγάλης Πέμπτης.

Η ηλικία του ήταν απροσδιόριστη γιατί μετά από τα 50, οι άντρες με αξιοπρέπεια έχουν πάντα την ίδια ηλικιακή απόχρωση. ‘Ώριμος.

Ήταν μεγάλος βέβαια. Πάνω από 70. Είχε δυσκολία να περπατήσει. Αλλά αυτό το κατάλαβα αργότερα.

Δεν με πρόσεξε καν.

Την επόμενη μέρα, την ίδια ώρα στο ίδιο λεωφορείο και στην ίδια στάση, μπήκε πάλι αυτός. Με γκρι κουστούμι και μπορντό παπιγιόν, αυτός κάθισε στη θέση δίπλα στην πόρτα.

Εγώ απέναντι.

Τους κοιτούσε όλους, ιδιαίτερα τις γυναίκες, το ίδιο αποδοκιμαστικό βλέμμα, δεν του άρεσε τίποτα απ’ ότι έβλεπε. Τα μάτια του μου φάνηκαν πως δεν έλαμπαν, δεν υπήρχε λαχτάρα για ζωή όπως εγώ τουλάχιστον έχω συνηθίσει να τη βλέπω, μονάχα μια διεισδυτικότητα (ίσως να ήταν και η ιδέα μου) και μια «συνήθεια» ανάγνωσης.

Την Τρίτη του Πάσχα, που τον είδα για τελευταία φορά, τον ακολούθησα όταν φτάσαμε στο Σύνταγμα για να δώ που πάει. Τότε ήταν και που πρόσεξα την δυσκολία του στο περπάτημα, τα γερατιά. Βούρκωσα γιατί σκέφτηκα πως μάλλον είναι μόνος.

Από την Τρίτη του Πάσχα τρέχω κάθε πρωί με την φωτογραφική στο λεωφορείο. Δεν τον έχω ξανασυναντήσει. Έχανα εγώ το λεωφορείο, έπαιρνα το επόμενο, ίσως έπαιρνε αυτός το επόμενο.

Ούτε σήμερα το πρωί ήρθε. Και ξαφνικά είχε  τόση πολύ κίνηση στο δρόμο, που αποφάσισα πως τελικά το μετρό είναι η καλύτερη λύση για να κατεβαίνω στη δουλειά.

(ένα περίεργο πράγμα με αυτά τα βλογς, ξέρετε όλα τα κείμενα μου που υπάρχουν μέχρι τον Μάρτη, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων , έχουν γραφτεί μέσα σε ελάχιστο χρόνο, κλεφτά στην δουλειά, ανάμεσα σε 2 τηλεφωνήματα, ήθελα τόσο πολύ να αναπνεύσω που νόμιζα πως θα σκαγα. Τώρα που είμαι εδώ θα έλεγα πως η αναπνοή μου βγαίνει – αν μπορώ να το πω βέβαια- σουρεάλ , δεν έχει ρυθμό και υπόσταση, θετικό και αρνητικό , χρώμα ή διάθεση. Μια μωβ καμηλοπάρδαλη σε ένα σκοτεινό μονοπάτι που περιμένει τα φανάρια. Κάπως έτσι.)

Advertisements

§ 7 Responses to ΣΥΝΤΑΓΜΑ – ΟΑΚΑ ΕΞΠΡΕΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading ΣΥΝΤΑΓΜΑ – ΟΑΚΑ ΕΞΠΡΕΣ at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: