Σκοτεινές πισίνες – Φωτεινές λεκάνες

Φεβρουαρίου 23, 2007 § 15 Σχόλια

Από τα 6 μου ,η μάνα μου είχε την εγγραφή μου στο κολυμβητήριο στην τσέπη της τσάντας της.Έχοντας απορρίψει την προοπτική μου να γίνω μπαλαρίνα ,η επαφή με το νερό φάνταζε σαν κάτι το εξαιρετικά διασκεδαστικό και οι 2 πρώτες μου επισκέψεις ,το επιβεβαίωσαν.
Το νερό έχει μια διαολεμένη οικειότητα. Σε φέρνει πιο κοντά στην ουσία σου , δεν θέλω να το επεκτείνω γιατί θα μπω σε μεταφυσικές μπαρούφες που θα τρομάξουν.
Είναι όμως κάτι σαν το αποκούμπι σου , μέσα σε αυτό νιώθεις καθαρός και παρθένος ,όλα μπορούν να συμβούν από την αρχή.

Η πισίνα δε , όπου έκανα τα μαθήματα , ήταν ιδανική. «Πάτωνες» παντού και υπήρχε μόνο ένα μικρό σημείο που ήταν πιο βαθιά, πιο σκοτεινά ,όπου και αυτό το αντιμετώπιζες ,με την σανιδούλα σου και χτυπώντας τα πόδια σου δυνατά μέχρι να φτάσεις στο τέλος της πισίνας.Υπήρχε σανιδούλα , υπήρχε και σε πολύ ορατό σημείο ,το τέλος.Ωραία.

Πέρασαν λοιπόν 4 ειδυλλιακοί μήνες , που εγώ χτυπούσα με επιμονή και χάρη τα πόδια μου , μετά κράταγα με το ένα χέρι την σανιδούλα , μετά έβαζα και πολύ ώρα το κεφάλι μου στο νερό , και μετα

Μετά δεν χρειαζόμουν καν την σανιδούλα. Κολυμπούσα μόνη μου. Ήξερα και έβλεπα τα όρια της πισίνας ,πήγαινα πάνω- κάτω ,πάνω –κάτω ,άρχισα να κάνω τσαλίμια ,βουτιές ,ανάσκελο.Η πισίνα είχε γίνει δική μου και όποτε έφτανα στο βαθύ σημείο κούναγα ακόμα πιο γρήγορα τα πόδια μου και έσφιγγα τα μάτια μου για να φτάσω στο τέλος.

Φαίνεται όμως πως ήμουν πολύ καλή και σύντομα η καθηγήτρια αποφάσισε να με πάει σε ένα καινούριο τμήμα , πιο προχωρημένο .Καινούριο τμήμα , καινούρια πισίνα.Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα .Η «μεγάλη» πισίνα εκείνη την εποχή στο κολυμβητήριο ήταν από μπετόν ,με θαλασσινό νερό ,και ολυμπιακών διαστάσεων.Αυτό σημαίνει πως δεν υπήρχαν πλακάκια και ήταν γκρίζα ,μεγάλη με ένα πρασινομπλέ νερό. Δεν φαινόταν ο βυθός.

Όταν μας βαλαν στο νερό εγώ είχα ήδη τρομάξει. Έβαλα τα γυαλάκια μου προσεκτικά και βύθισα το κεφάλι μου μέσα στο (αλμυρό ) νερό.Αυτό που είδα ,δεν θα το ξεχάσω ποτέ.Μια γκρίζα ,σιωπηλή άβυσσος , που οι μπλέ αποχρώσεις την έκαναν ακόμα πιο εξωπραγματική ,χωρίς τέλος.Το «εκεί» ,που κάπου τελείωνε ,φαινόταν πολύ πολύ μακριά. Σχεδόν άπιαστο.

Με καμία υπερηφάνεια ,έχω να δηλώσω ότι χέστηκα πάνω μου .Φοβήθηκα τόσο που αποφάσισα ότι έπρεπε να βγώ άμεσα από εκεί άμεσα. Και επειδή ήμουν τόσο κολώστρα ,έκανα αυτό που κάνουν εκατοντάδες χρόνια τώρα πάμπολλες γυναίκες ανά την υφήλιο και στέφονται με επιτυχία.

Έκανα πως λιποθύμησα.Όχι μόνο το έκανα , επέμεινα κιόλας μέχρι να με βγάλουν σηκωτή έξω ,με τυλίξουν με πετσέτα και με ξαπλώσουν στον πάγκο.Τότε «άρχισα» να συνέρχομαι

Η μάνα μου με έτρεξε σε όλα τα νοσοκομεία ,τρομαγμένη. Δεν μου βρήκαν τίποτα φυσικά.Πέρασαν  χρόνια για να ξαναπάω στο κολυμβητήριο 

Κάνω αυτή την μικρή διήγηση ,σκεπτόμενη τις φορές που στην ζωή μου διάλεξα την μικρή ,άνετη ασφαλή πισίνα για να κάνω όλα τα τσαλίμια που μου έβγαιναν με ευκολία και χαμόγελο .Πόσες φορές κατάφερα και εντυπωσίασα , αλλά όταν ήμουν στεγνή ,δεν με στόλιζε κανένα χαμόγελο ικανοποίησης (για πολύ).Είναι ισόποσες , με τις φορές που βούτηξα σε γκρίζες ,απύθμενες πισίνες .Και συνεχίζω να σκέφτομαι πως σε αυτές όταν αποφάσισα να μπω ήταν σαν να φορούσα ειδικά γυαλιά .Γυαλιά επιχρωματισμένα με αφέλεια.Είναι το μόνο αντιδοτό μου στο φόβο. Δεν διαθέτω (ακόμα) κάτι άλλο   

Advertisements

§ 15 Responses to Σκοτεινές πισίνες – Φωτεινές λεκάνες

  • Ο/Η Λούκι λέει:

    Σιγά μην είσαι εσύ κολώστρα!
    Καλημέρα

  • Ο/Η αλεπού λέει:

    εκεί που μας φοβούνται κι εκεί που φοβόμαστε 😉

  • Ο/Η sofogreg λέει:

    Ο φόβος φυλάει τα έρμα, έτσι έλεγε ο παππούς μου.

  • Ο/Η Lee λέει:

    Εγω τα ειπα στο τελευταιο μου ποστ.
    Βγαλε τα γυαλια και κανε eye contact 😉

  • Ο/Η mpampakis λέει:

    Δεν τολμώ να φανταστώ τι θα γινόταν αν σε είχε στείλει να μάθεις πόλο!

  • Ο/Η neofitos λέει:

    είσαι πολύ τυχερή αν έχεις βρει έστω και κάτι μικρό όπως τα γυαλάκια που να σε κάνει να νοιώθεις ασφάλεια. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιάνονται άπο άλλους ανθρώπους και καταστάσεις και όταν τα χάνουν βρίσκονται μετέωροι και φοβισμένοι

  • Ο/Η elsa λέει:

    margarita αγαπημένη αντιλαμβάνομαι πλήρως. Έκανα για πολλά χρόνια πρωταθλητισμό στην κολύμβηση, είχα πολύ μεγάλη ευλιγισία και μου άρεσε ο χορός. Όταν όμως κάποια προπονήτρια μου ζήτησε να μεταπηδήσω από τη κλασική στην συγχρονισμένη κολύμβηση κόλωσα. Θεώρησα ότι έχει πολύ αυξημένες απαιτήσεις για μένα. Να σου πω, εν τέλει, δε μετανιώνω. Όλα είναι θέμα επιλογών. Έτσι ένιωσα, έτσι έκανα!

  • Ο/Η μαργαρίτα λέει:

    λούκι
    όλοι είμαστε λίγο – πολύ μωρέ.Ο gladiator είναι μόνο στην ταινία.Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς με αυτό
    αλεπού
    πάλι έγραψες και μ’έπιασες!
    sofogreg
    και τα χαζά (look at me ) θα πρόσθετα εγώ
    lee
    μια χαρά τα έγραψες. Αλλά και να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου θέλει (έτσι μου φαίνεται) και την κατάλληλη χρονική στιγμή.Για να δούμε τι θα δούμε 😉
    mpampakis
    LOL KAI LOL KAI LOL
    neofitos
    δεν πιστεύω στην τύχη.Πιστεύω στις επιλογές.Και απο αυτές έχουμε πολλές ή λίγες πάντα.
    καλως ήρθες βρε!
    elsa
    συνάδελφε περισσότερο χαιρομαι που δεν μετανιώνεις 😉

  • Ο/Η roidis λέει:

    δεν σε ήξερα καλά και είναι εις βάρος μου.μου φαίνεται ότι πρέπει να διαβάσω κι άλλα, είσαι απόλαυση.

  • Ο/Η krot λέει:

    αυτό με το νερό και την οικειότητα, ίσως εξηγείται με το σκεπτικό ότι όταν είμαστε μέσα σε νερό προσεγγίζουμε την ασφάλεια της εμβρυακής κατάστασης και δεν νομίζω πως είναι μεταφυσική χαζομάρα.

    Με έχει πιάσει το επιστημονικό μου, οπότε σκάω. 🙂

  • Ο/Η Composition Doll λέει:

    Μωρό μου, εξαιρετικό ήταν τούτο!

  • Ο/Η Guadalquivir λέει:

    Πωπω, γαμάτο ποστ. Και εγώ πήγαινα κολυμβητήριο σε κάποια τρυφερή ηλικία μαζί με τον αδερφό μου. Παραδόξως, το βάθος δε θυμάμαι να με φόβισε ποτέ παρόλο που δεν θυμάμαι τον εαυτό μου σε ρηχή πισίνα. Όμως ο μεγάλος φόβος μου ήταν όταν δεν έβλεπα τον πατέρα μου στην κερκίδα όταν τελειώναμε και με έπιανε φοβία ότι θα μας εγκατέλειπε. Μιλάμε για πολύ μεγάλο άγχος.

    Ίσως ποτέ δεν φοβήθηκα τα βαθειά νερά τότε (τώρα τα φοβάμαι κάπως…) επειδή αυτός ο φόβος επισκιαζόταν από κάποιον μεγαλύτερο. Άρα δεν είναι μόνο η αφέλεια αντίδοτο στο φόβο 😛

  • Ο/Η leon λέει:

    μάλιστα,δεσποινίς.
    Πολύ ωραίο κείμενο ,λιτό ,με τις έννοιες να αναδύονται με το φως και το χρώμα!Εξαιρετικός τίτλος.
    Μπράβο.

  • Ο/Η μαργαρίτα λέει:

    roidis
    μη μου λέτε τέτοια γιατί παίρνουν τα μυαλά μου αέρα (και παίρνουν και πολύ ευκολα)
    απο την άλλη τα κοπλιμέντα κάνουν πάντα τις γυναίκες να χαμογελούν ΄
    κροτούλα
    έχεις δίκιο ,και ένα απο τα κρυμμένα που ήθελα να πω ήταν και αυτό
    ντολυ
    ξέρεις και με καλοπιααααααααααααανεις!!
    Guadalquivir
    πρώτα απ’ολα με σοκάρεις γιατί μου έγραψες κομεντ πάνω απο δυο γραμμές!!έχεις αρχίσει και λύνεσαι
    :PPPPPPPPPPPPPPPPPPPPP
    o ΄φόβος της εγκατάλειψης δεν ξορκίζεται με καμιά αφέλεια (λέω τώρα)
    λεον
    μου αρέσει που τα βλέπετε όλα με εικόνες .Είναι κάτι που κάνω και εγώ
    και ευχαριστωωωωωωωωωω
    zenovia
    u think so??
    καλωςήρθες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Σκοτεινές πισίνες – Φωτεινές λεκάνες at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: