edgar degas

Φεβρουαρίου 14, 2007 § Σχολιάστε

( ο πίνακας της εβδομάδας μαζί με το απαραίτητο αγιοβαλεντινιάτικο μύνημα)
Πολλές φορές ίσως καθίσατε σε μια γωνία κάπου , ίσως περιμένοντας κάτι πολύ σημαντικό , ίσως και κάτι πολύ βαρετό , ίσως υπήρξαν και κάποιες στιγμές που δεν περιμένατε τίποτε .
Απλώς προσπαθούσατε να καταλάβετε τι είναι αυτό που θα έπρεπε να περιμένετε.
Κάποιοι έχουν πει πως η ζωή μας μοιάζει με μια τεράστια αίθουσα αναμονής με χιλιάδες κόσμο μέσα , που και αυτός περιμένει κάτι ή τίποτα , και αυτή η αίθουσα χωρίζεται σε πολλά μα πάρα πολλά δωματιάκια ,άλλα πολύ ευχάριστα και ζεστά με μαξιλάρες ,κεριά και συντριβανάκια , άλλα στεγνά και γκρίζα και πάει λέγοντας . Εμείς συνειδητά ή όχι μεταφερόμαστε από το ένα δωμάτιο στο άλλο τρέχοντας.
Μας πιάνει κάτι και νομίζουμε πως μας βάζουν με την βία να αλλάζουμε τα δωματιάκια ,γιατί έτσι ΠΡΕΠΕΙ να γίνει , αυτοί είναι οι κανόνες της αίθουσας αναμονής / ζωής .
Η αλήθεια όμως είναι πως δεν υπάρχει κανένα ΠΡΕΠΕΙ .Υπάρχουν ακριβείς και ισόποσοι χρόνοι για όλα τα δωματιάκια , γιατί κακώς ή καλώς υπάρχει μια δικαιοσύνη χρόνου , που δεν αντιλαμβανόμαστε πάντα.
Ίσως γιατί έχουμε την εντύπωση πως η αίθουσα αναμονής έχει φτιαχτεί αποκλειστικά για εμάς και όλη χωροταξία ασχολείται πάντα με το υπέροχο εγώ μας.

Κατά διαστήματα , έχουν υπάρξει ψυχές σε αυτήν την αίθουσα αναμονής που αποφάσισαν την ώρα που καθόντουσαν και περίμεναν ,αντί να κοιτούν τα χέρια τους , να παρατηρήσουν τους γύρω τους. Οι καλύτεροι από αυτούς το εξάσκησαν τόσο καλά που απέκτησαν δικές τους ,καινούριες πλευρές και γωνίες για να παρακολουθούν .
Και για αυτούς η ζωή / αίθουσα αναμονής έγινε ένα μεγάλο παρατηρητήριο ψυχών , και σταμάτησαν να περιμένουν κάτι για αυτούς , περίμεναν κάτι για τη ζωή των άλλων.
Ίσως ,λέω σταμάτησαν να περιμένουν για αυτούς.
Μερικοί αποφάσισαν να το διηγηθούν στους άλλους για να έχουν κάτι και αυτοί να μάθουν και να δουν όλες αυτές τις ώρες της αναμονής. Και έτσι βγήκαν κάτι πίνακες σαν και αυτούς , όλοι από περίεργες γωνίες , σχεδόν κατασκοπικές , ευρηματικές που έδειχναν τις ψυχές την ώρα που περίμεναν ή που απλώς σκότωναν το χρόνο τους περιμένοντας .Και ο παρατηρητής έτσι μας έδινε τα μάτια του για να κοιτάξουμε και εμείς λίγο.

Absinthe, 1876, oil on canvas, by Edgar Degas

Musicians in the Orchestra, 1872, oil on canvas, by Edgar Degas

Εγώ την αγάπη δεν την έχω μάθει ακόμα , ακόμα με εκπλήσσει , κάθε μέρα με δοκιμάζει καθε μέρα την παρατηρώ και με ρουφάει πιο πολύ.Μου φαίνεται πως είναι το τρενάκι που ενώνει τα δωματιάκια της αναμονής ή κάτι τέτοιο.Αλλά επειδή σήμερα η μέρα το επιβάλλει διαβάστε δυο κέιμενα εδώ και εδώ για το θαύμα της αγάπης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading edgar degas at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: