Κικίτσα

Ιανουαρίου 19, 2007 § Σχολιάστε

Την γνώρισα στην Καπνικαρέα,Πέμπτη μεσημέρι. Αυτή κάπνιζε και έτρωγε σάντουιτς ,εγώ την χάζευα.
Κάποια στιγμή , τα βλέμματα μας συναντήθηκαν. Χαμογελάσαμε.
«δουλεύεις εδώ , κοπελιά?» με ρώτησε .
«όχι, βολτίτσα έκανα» απάντησα
Με ξανακοίταξε για άλλη μια στιγμή στα μάτια , και μετά άρχισε να μου μιλάει .Με την λίγο στριγκιά φωνή της , και με ταχύτητα που δεν μου άφηνε περιθώρια άμυνας.

Την έλεγαν Κυριακή, άλλα όλοι την φώναζαν Κικίτσα .Δούλευε στο κατάστημα νυφικών πιο κάτω και έκανε το διάλειμμα της. Τα τελευταία 5 χρόνια είχε αλλάξει πάνω από 7 διαφορετικά καταστήματα νυφικών.
Ήταν, πώς να το πω, άσχημη με έναν χαριτωμένο τρόπο. Μικροκαμωμένη, μελαχρινή με τον τρόπο που μια κοπέλα από την Βομβάη είναι μελαχρινή , αδύνατη ,τόσο αδύνατη που θα μπορούσα να την διπλώσω, να την βάλω στην τσάντα μου και να φύγω. Τα ζυγωματικά της πεταχτά, σχεδόν καθιέρωναν την γαμψή της μύτη και τα λεπτά της χείλια, βαμμένα κατακόκκινα, σούφρωναν και τέντωναν και σούφρωναν και τέντωναν έως τελικής πτώσεως.
Τα μαλλιά της πιασμένα σαν βαμπ της δεκαετίας του ΄30, και πρόσεξα μετά πως φορούσε mary jane που ήταν σχεδόν αδύνατον να τα βρείς σήμερα.
Κράτησα την αναπνοή μου, και σκέφτηκα ότι μάλλον μιλάω στον ύπνο μου με μια φανταστική ηρωίδα. Ανάπνευσα και είδα ότι ζούσα ακόμα στην Αθήνα.

Η Κικίτσα μου λέγε για την δουλειά της. Πως ήταν το πιο γρήγορο ψαλίδι στα νυφικά, μπορούσε να διορθώσει νοικιασμένο νυφικό σε 10 λεπτά και να το ξαναφτιάξει μετά , να φτιάξει πένσες από το πουθενά, να σφίξει μπούστο με μια ανάσα και να το ανοίξει με μια άλλη. Από τα ξέφτια του σατέν έφτιαχνε τριαντάφυλλα, και από τις πούλιες μανόλιες.
Αλλά πάντα κατέληγε να την διώχνουν από την δουλειά.
« γιατί μωρέ κικίτσα ?» την ρώτησα.

Και μου είπε το πρόβλημα της .

«Όταν οι γυναίκες προβάρουν τα νυφικά, όταν καταλήγουν σε αυτό που θα πάρουν, τότε γίνονται κακιές .Τα μάτια τους γυαλίζουν και γελάνε με έναν περίεργο ήχο και εγώ βάζω τα κλάματα και φωνάζω και μετά με διώχνουν»
Έμεινα σιωπηλή για λίγο. Η Κικίτσα άναψε τσιγάρο.
«γιατί γίνονται κακιές?»
« ξέρουν ότι θα ζήσουν – την –ωραιότερη – μέρα –της –ζωής –τους»
Μου απάντησε ψιθυριστά.
«και επειδή ?»
Είχα σταματήσει πλέον να καταλαβαίνω.
«Μετά από αυτήν την μέρα δεν θα ξέρουν πια τι να κάνουν .Δεν έχουν υπολογίσει. Και γίνονται κακές γιατί θα προσπαθούν να εξουσιάσουν ζωές αφού ξέχασαν τι να κάνουν με την δική τους»
Η Κικίτσα σηκώθηκε, με φίλησε σταυρωτά και έφυγε .
Πριν φύγει μου ψιθύρισε στο αυτί , σχεδόν ερωτικά
«πράσινο να βάλεις, θα σου πηγαίνει πιο πολύ»
Ξύπνησα ιδρωμένη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Κικίτσα at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: