via toscanella 10

Ιανουαρίου 16, 2007 § 3 Σχόλια

via toscanella

Τούτη εδώ την ιστορία ,θα την γράψω τώρα ένα γιατί την σκέφτομαι καιρό ,δύο γιατί την διηγήθηκα πρόσφατα ,τρίτο γιατί αποφάσισα να κάνω κάτι με αυτό.
Είναι πέρα για πέρα αληθινή , και το χρησιμοποιώ σαν εισαγωγή γιατί επιβεβαιώνει ένα κανόνα μου.

Η ζωή μας ξεπερνά.

Θα ξαναμιλήσω για την Φλωρεντία για αυτό όποιος έχει πάθει οβερντοουζ μπορεί και φύγει τώρα διακριτικά από την αίθουσα.
Ένα μόνο σπίτι είχα εκεί .Εννοώ ότι μέσα στα 6 περίπου χρόνια που έμεινα δεν έτυχε να αναγκαστώ να μετακομίσω .Και αυτό γιατί στην γενικότερη κακοδαιμονία μου (ελάχιστα λεφτά – πανάκριβη πόλη ) έτυχε να βρω ένα κελεπούρι στο κέντρο της Φλωρεντίας , ανάμεσα στη γέφυρα του ponte vecchio και το palazzo pitti. To σπίτι είναι τουλάχιστον 400 ετών ξανα – φτιαγμένο πολλές φορές .Στην αρχή ήταν οι κατοικίες των εργατών που έφτιαχναν την σπιταρώνα των pitti .Mετα εκεί έμενε μέρος του υπηρετικού προσωπικου. Παρκάραν και τα αλογάκια τους απέξω γιαυτο βλέπαμε ακόμα στους τοίχους μεγάλους σιδερένιους κύκλους που τα δένανε απο τότε.
Όταν ήρθε το αφεντικό να του δώσω την caparra , αλλά και πρίν η (τότε ) συγκάτοικος μου με είχαν προϊδέασει « Κοίτα το σπίτι άνηκε σε έναν καλλιτέχνη , τον luciano bartolini , που πέθανε πολύ νέος και από μυστηριώδη λόγο και να προσέχεις τα πάντα ,ακόμα εδώ είναι τα πράγματα του»
Προσωπικά εκείνη την εποχή ήμουν τόσο κουρασμένη και με τέτοια αγωνία που ποσώς με ενδιέφερε που κοιμόμουνα στο κρεββάτι του μακαρίτη. Απλώς κοιμόμουν. Και τα χρόνια πέρασαν και κάποια στιγμή που ετοιμαζόμουν για εξετάσεις ,και μελετούσα ,τσουπ πέφτει το μάτι μου και εκεί .

Luciano Bartolini

Kαι άρχισα να διαβάζω.Διαγώνια .Τώρα αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά δεν ήθελα να μάθω περισσότερα ,δεν ήθελα να το ψάξω .Το σπίτι ήταν δικό μου και όχι αυτού του ταλαντούχου.
Ήχος από κλείσιμο βιβλίου.
Πέρασαν άλλα 2 χρόνια , και εγώ τα μάζευα για να γυρισω ελλάδα. Τελευταία εργαστήρια . Την ώρα που έκοβα ένα πατρόν που το είχα κάνει γύρω στις 7 φορές λάθος πλησιάζει ο καθηγητής μου για τις χαζομαρίτσες της ημέρας.
«ψάχνω ένα διαμέρισμα για ένα φίλο μου που έρχεται να δουλέψει εδώ. Ξέρεις τίποτα»
Ημουν άλλωστε γνωστή και ως η “καπάτσα ελληνίδα” .Χωρίς μετάφραση παρακαλώ.
«καλέ ,εγώ αφήνω το διαμερισμα μου. Είναι άνετο και στο κέντρο.»
«που?»
« via toscanella»
Και τώρα παρακαλώ συγκεντρωθείτε .Γιατί ακολουθεί δραματική σκηνή. Ο καθηγητής μου με ρωτάει (δεν θυμάμαι το όνομα του ,αλλά έμοιαζε πολύ στο manifesto .Kαι στο ταλέντο και σε όλα)
«10?»
«ναι»
Βλέπω μπροστά μου έναν άνθρωπο να χλομιάζει. Έναν άνθρωπο να βουρκώνει
«το κουδούνι γράφει luciano bartolini?»
«ΝΑΙ»
Βλέπω μπροστά μου έναν άνθρωπο να κάθεται .Δακρύζει. Του πιάνω το χέρι.
« είσαι καλά ? τι συμβαίνει ?»
Φανταστείτε παρακαλώ πολύ , να έχετε ένα φίλο .Που στα άγουρα νιάτα κάνατε παρέα πολύ. Και τον αγαπούσατε πολύ .Και αυτός ο άνθρωπος πεθαίνει .Και ένα κομμάτι σας πεθαίνει μαζί του .Και μετά από χρόνια , αρκετά για να χει περάσει ο πόνος ,για να έχει σταματήσει το τσίμπημα στη καρδιά , αρκετά για τον θυμάστε με χαμόγελο ,αρκετά για να τον έχετε συγχωρήσει που έφυγε έτσι γρήγορα ,για να έχετε συγχωρήσει τον εαυτό σας που δεν προλάβατε να του πείτε όλα όσα θέλατε , βάλτε λοιπόν όλα τα αρκετά της ηρεμίας και της αποδοχής.
Και ξαφνικά εμφανίζεται μια κοπέλα ,ελληνίδα ,που μένει σπίτι του. Και όλα τα αρκετά εξαφανίζονται.
Για αυτά μου μίλησε εκείνο το απόγευμα .Και για τα πράγματα που έκαναν στο σπίτι .Για τους σημαντικούς ανθρώπους που πέρασαν από εκεί .Που ο οικοδεσπότης τους έδινε χρώμα για να αφήσουν το αποτύπωμα του χεριού τους στην είσοδο.
Και μετά εγώ του είπα το ένοχο μυστικό μου. « Ξέρεις ,έχω βρεί στο σπίτι ένα κουτί με καρτ ποστάλ από φίλους και με προσκλήσεις από εκθέσεις .Θέλεις να τις δούμε μαζί?»

Στα μακρινά και cult eighties ,οι φίλοι έστελναν καρτ-ποστάλ για να πουν ένα γεια όταν ήταν μακριά .Και όταν ήταν καλλιτέχνες πολλές από αυτές τις έφτιαχναν οι ίδιοι.
Ο luciano bartolini ήξερε τρεις γλώσσες πέρα από τα ιταλικά .Η αλληλογραφία του ήταν και στις τρεις αυτές γλώσσες. Γράμματα από γκαλερί στην Ν.Υόρκη , από το Βερολίνο ,κάρτες από διακοπές ,φωτογραφίες της Βενετίας με πολύ χιόνι , ευχές για τα Χριστούγεννα ,προσκλήσεις σε πάρτυ. Και ανάμεσα σε όλα αυτά , ένα γράμμα ,στα αγγλικά. Απο έναν έλληνα ,στην Αθήνα .Που είναι δάσκαλος .Και του γράφει για την ζωή του .

Αποφάσισα να κάνω κάτι με αυτό . Θέλω να τον βρώ.

( το κουτί με τις κάρτες μπήκε χωρίς να το ξέρω μέσα σε μια μεγάλη κούτα με τα πράγματα μου για την Αθήνα .Όταν άνοιξα την κούτα και το βρήκα μέσα ,μου απάντησε ότι ήρθε γιατί με είχε συνηθίσει. Και εγώ το κατάλαβα ,γιατί τα αισθήματα ήταν αμοιβαία)

Advertisements

§ 3 Responses to via toscanella 10

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading via toscanella 10 at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: