Καφετέρια

Δεκέμβριος 11, 2006 § 1 σχόλιο

Η κάθε ηλικία έχει και τα προβλήματα της .Η κάθε τοποθεσία έχει και τις δυσκολίες της . Όταν αυτά τα 2 συναντιόνται ,δημιουργούμε τόσο έντονες αναμνήσεις που εξοφλούνται σε μήνες ψυχανάλυσης , θεραπειών new age αλλά και μοναχικών ταξιδιών με στόχο την ανεύρεση της πραγματικής μας ταυτότητας.
Πράγμα σχεδόν πάντα ανώφελο δηλαδή , γιατί δεν είναι πως η πραγματική μας ταυτότητα θα έρθει ντααν και θα μας χτυπήσει στο δόξα πατρί , η μια μέρα θα ξυπνήσουμε και θα πούμε « ε ναι λοιπόν σήμερα είμαι ο πραγματικός μου εαυτός».
Οπότε οι παραπάνω τεχνικές μάλλον μια καλή προπόνηση ενδοσκόπησης είναι παρά οτιδήποτε άλλο .
Τελοσπάντων .Έπειτα εγώ ακόμα δεν ξέρω ποιος είναι ο πραγματικός μου εαυτός .Δηλαδή παρακολουθώ ένα κομμάτι του από την αντανάκλαση μου στους άλλους , απορώ με μένα όταν με βλέπω στις φωτογραφίες και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι εαυτοί μου που μεταλλάσσονται συνεχώς στη φαντασία μου και στα όνειρα μου.

Όταν είσαι έφηβος στην ελληνική επαρχία ,τα πράγματα είναι σκούρα .Συμβαίνουν τα πράγματα που υπάρχουν στην πρώτη πρόταση .Το ίδιο το σώμα σου σε τρομάζει , υπάρχει ένας υπόγειος θυμός και ένας τουρμπο κινητήρας που σε σπρώχνει αλλά δεν ξέρεις προς τα που να πας .Ονειρεύεσαι μια ενήλικη ζωή που θα σε καταξιώσει. Υπάρχουν οι απαγορεύσεις του παιδιού , που παλεύεις να τις διώξεις κάθε μέρα για να αποδείξεις στον κόσμο ότι είσαι μεγάλος. Ίσως, όταν είσαι έφηβο άσχημο κορίτσι στην επαρχία με οικογενειακά προβλήματα νιώθεις μια τεράστια μούντζα να σε καταδιώκει παντού.
Εγώ ήμουν ένα τέτοιο κορίτσι. Ένιωθα σαν ένα φανελάκι που το έχουν απλώσει να στεγνώσει για να το φορέσουν ,άλλα κάτι έγινε και το ξέχασαν μόνο του στην απλώστρα και πήγαινε ο αέρας πέρα δώθε. Η κατάσταση μου φαινόταν δραματική.
Και προσπαθούσα να τα βγάλω πέρα με νύχια και με δόντια .Απελπισία.
Το μόνο φανάρι που είχε ένα γοητευτικό φως για μένα ήταν η καφετέρια .

Η καφετέρια στην επαρχία έχει τον τριπλάσιο ρόλο βαρύτητας από την Αθήνα .Είναι το σημείο που όλοι (πάνω-κάτω) ,συναντιούνται με όλους. Η ύπαρξη σου εκεί σημαίνει και την είσοδο σου στο κοινωνικό γίγνεσθαι (ας χαμογελάσουμε εδώ ) του τόπου. Για μένα η καφετέρια ήταν ένα μέρος που όλα ήταν όμορφα και αρμονικά .Η μουσική ήταν πάντα ωραία ,το μαγαζί μου φαινόταν υπερβολικά καλόγουστο, όλοι ήταν ενήλικες και γαμάτοι , είχε tetris , χάζευα τα αγόρια που θα ήθελα να με αγκαλιάσουν ,έβλεπα την θάλασσα. Ένιωθα πως ήμουν στο κέντρο της γης.
Αν μπορούσα ,θα έπαιρνα ένα μικρό στρωματάκι και θα κοιμόμουν εκεί για πάντα. Η ζωή που θα ζούσα όταν μεγάλωνα μου έδινε μια πρόγευση .

Βέβαια μετά μεγαλώνεις και έρχονται και άλλα προβλήματα , και πάλι παλεύεις και αν βλέπεις και λίγο στραβά τα πράγματα ,νομίζεις πως κουβαλάς και τα προβλήματα τις εφηβείας και σου φαίνεται πραγματικά πως η ζωή είναι βαριά και ασήκωτη. Και δεν στέκεσαι μια στιγμή να δεις , πως υπάρχουν τα μέρη για να ακούσεις φοβερή μουσική , υπάρχει ακόμα τετρις και σουπερ μαριο, ωραία αγόρια να χαζέψεις και η θάλασσα κοντά αν το θέλεις. Παραμένεις στην καφετέρια αλλά φοράς κατι πανάκριβα μοδάτα σκατογυαλιά ηλίου και κοιτάζεις συνέχεια τις τουαλέτες.

Βγαλτα χριστιανή μου τα γυαλιά και κοίτα την ζωή πίσω σου.

Advertisements

§ One Response to Καφετέρια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Καφετέρια at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: