η ζωή είναι ωραία τελικά (και μην τη φοβάσαι)

Νοέμβριος 27, 2006 § 3 Σχόλια

Η κοπέλα που βλέπω κάθε μέρα πηγαίνοντας στη δουλειά μου ,είναι πάντα ντυμένη στα μαύρα .
Χειμώνα – Καλοκαίρι.
Κρατάει τα βιβλία της σφιχτά στο χέρι ή το λουράκι του λαμπραντόρ που πάει βόλτα τα πρωινά. Φοράει ένα από τα πιο υπέροχα ζευγάρια μπότες που έχω δεί ( το καλοκαίρι φορούσε μαύρα πέδιλα) .Τα πρωινά με κοιτάζει σχεδόν κλεφτά ,δεν είναι πάνω από 19 ετών ,δεν φαίνεται θυμωμένη αν και υποψιάζομαι πως αυτό θέλει να δείχνει .Μου φαίνεται πως έχει φακίδες ,και έτσι υποθέτω πως έχει ανοιχτόχρωμα μαλλιά που τα βάφει και αυτά μαύρα.
Μου δίνει την εντύπωση πως θέλει να φάει τον κόσμο αλλά δεν ξέρει από πιο κομμάτι ν’αρχίσει.
Την Παρασκευή το πρωί κατάφερα να της χαμογελάσω και να με δει .Μου χαμογέλασε και αυτή. Ανακούφιση (αμφίδρομη ) .
Σήμερα την ξαναείδα και το χαμόγελο ήρθε αυτόματα .
«φοράς υπέροχα παπούτσια» , της είπα
«αλήθεια? Σου αρέσουν ? ευχαριστώ»(χαμόγελο)
Πρώτο τραπέζι πίστα στον κοριτσίστικο κόσμο.

Ακόμα την Παρασκευή το απόγευμα με πήρε ξαφνικά ο αδελφός μου για μου πει πως ο παππούς είχε μπει στο νοσοκομείο.
«είναι στα τελευταία του» μου είπε μασώντας τα λόγια του και με κρητική προφορά.
Ο πατέρας της μάνας μου υπήρξε ένας πανέμορφος άντρας , με πολύ λίγο μυαλό και ακόμα περισσότερο φόβο. Μεγάλωσε τις κόρες του άγαρμπα και τις ταλαιπώρησε πολύ .Με μένα δεν δέθηκε ποτέ ,και μάλιστα συχνά ξεχνούσε το όνομα μου στο τηλέφωνο .Έτσι λοιπόν ,από κάποια στιγμή και μετά , από τον πολύ φόβο παραιτήθηκε και το σώμα του τον ακολούθησε .Τώρα πια ,έχει ήδη ανία και ή καρδιά του έχει αρχίσει να συμφωνεί με την παραίτηση του .Όσο όμως φοβάται να ζήσει ,φοβάται ακόμα περισσότερο να πεθάνει.
Σήμερα βγήκε από το νοσοκομείο.
Και εγώ σκέφτηκα πως του είμαι ευγνώμων που έκανε την μάνα μου.
Θέλω ,όταν φύγει να τον αποχαιρετήσω με αξιοπρέπεια. Έστω και αν αυτό που κληρονόμησα από αυτόν είναι ο ίδιος φόβος.Ευτυχώς γενιά με γενιά μου ήρθε μια ελαφρύτερη απόδοση του πραγματικού έργου τέχνης που έζησε αυτός


Δευτέρα πρωί ,μιλάω με την Πόλυ στο τηλέφωνο και της λέω πως στο κάτω κάτω της γραφής αν υπάρχει ένας λόγος που είμαστε πάνω σε αυτή τη χωρο- κλανιά χρόνου που λέγεται ζωή είναι να μάθουμε να αγαπάμε. Αν κάτι πρέπει να μάθουμε ,είναι αυτό.

Γαμώτο.

Ο γάμος του Giovanni Arnolfini με την Giovanna Cenami; 1434 ; λάδι σε ξύλο, 81.8 x 59.7 cm (32 1/4 x 23 1/2 in); National Gallery, London

Advertisements

§ 3 Responses to η ζωή είναι ωραία τελικά (και μην τη φοβάσαι)

  • Ο/Η Αρετη λέει:

    Γιατί η ζωή είναι ωραία τελικά?

    Δώστε μου 10 λόγους που αξίζει να τη ζούμε με ενθουσιασμό.

    Τελευταία έχουν φωλιάσει στην ψυχή μου ο φόβος και οι σκεψεις.
    Θέλω να ξεφύγω απ όλο αυτο. Η αλήθεια είναι ότι δεν εχω σημαντικά προβλήματα για να αισθάνομαι έτσι. Ομως να, κάτι εχει μπλοκάρει το μυαλό μου. Περνάω πολλές ώρες με τον ευαυτό μου σκεπτόμενη. Δεν σκέπτομαι κάτι συγκεκριμένο, ένα αδιόρατο φόβο έχω που γίνεται άγχος.
    Εχω προβλήματα ύπνου. Αυτό επιβαρύνει την κατάσταση
    Μιλάω με ανθρώπους (αυτό είναι καινούργιο), και ενώ περνάω ίσως καλά, κάποια στιγμή γίνεται ένα κλικ στο μυαλό μου και αρχίζει η παραγωγή αγχους. Συνεχίζω να μιλάω, αλλα μέσα μου, καλλιεργείται αυτή η σύγχηση, σα να θέλω να με φέρω σε δύσκολη θέση, να μου κάνω κακό, να μη περνάω καλα, να κλειστώ στον ευατό μου. Οχι αυτό δεν πρέπει να συνεχιστεί
    δεν πρέπει να συνεχίσω να το κάνω.

    Τι περίεργο πράγμα? Αγοραφοβία λέγεται? Εγώ εντωμεταξύ που ήμουν και κοινωνική και αγαπητή, όμορφη και με χιούμορ.

    Πρέπει να βρω ίσως καινούργια ενδιαφέροντα. Η δουλειά μου δε με καλύπτει πια, η ζωή μου είναι flat. Να σκέφτομαι τους λόγους που αξίζει να θέλεις να ζεις.
    Θα προτιμούσα βέβαια να μη σκέπτομαι καθόλου. Απο κει την πάτησα, απ τις σκέψεις. Αλήθεια υπάρχουν τεχνικές έχω ακούσει. Δηλαδή να καταφέρνεις να μη σκέφτεσαι..
    Εχεις ακούσει τίποτα γι’ αυτό.

    Σ’ ευχαριστώ που μ’ άκουσες, θα ήθελα να λάβω μια απάντηση, να φωτίσω λίγο τη ζωή μου.

    Αρετή

  • Ο/Η μαργαρίτα λέει:

    καλημέρα !
    αρετή, μου βάζεις ζόρικα θέματα για Δευτέρα πρωί, αλλά θα τα καταφέρουμε.
    Δώσε μου λίγο χρόνο και θα επανέλθω.
    😉

  • Ο/Η μαργαρίτα λέει:

    Αρετή

    Δεν είσαι η μόνη. Μπορώ να σε βεβαιώσω πως έχω περάσει και εγώ, όπως και εσύ, μια τέτοια περίοδο, και ένιωθα , όπως ένιωθες και εσύ.
    Πραγματικά δεν πιστεύω πως είμαι σε θέση να σε συμβουλεύσω τι να κάνεις, και το λέω γιατί πιστεύω πως για τον κάθε ένα από εμάς , υπάρχει διαφορετική λύση και θεραπεία.
    Σε ένα μόνο πράγμα είμαι πάρα πολύ σίγουρη, πως το πρώτο βήμα για να το αντιμετωπίσεις, είναι να το πεις . Και έχω την εντύπωση πως εσύ το έκανες και αυτό είναι πολύ σημαντικό.
    Με ρωτάς γιατί αξίζει να ζεις. Θα σου πω μια εύκολη ατάκα – γιατί πολύ απλά μας έχουν φέρει στην ζωή και με κάποιο τρόπο πρέπει να γεμίσουμε τον χρόνο μας. Πρέπει απλά να συνεχίσουμε , μην σκοτίζεις το μυαλό σου πως η ζωή σου είναι κάτι το μεγαλεπήβολο ή πως πρέπει να ζήσεις με κάποιο συγκλονιστικό τρόπο. Όχι. Απλώς πρέπει να ζήσεις . Βήμα βήμα , μερα μερα.
    Τώρα από το μενού διαλέγεις και παίρνεις να γεμίσεις το χρόνο. Δουλειά , φίλοι , ένα ωραίο γκομενάκι , βιβλία , ταινίες , θέατρο, βόλτες απλές και σύνθετες , κανα παγωτάκι , τέτοια πράγματα Σιγά σιγά και με ηρεμία. Ένα- ένα .
    Μια φίλη μου ψυχολόγος που έχει αφιερώσει τη ζωή της στον εθελοντισμό, μου έχει πει πως η δυτική κοινωνία πάσχει από κατάθλιψη. Μια βαθύτερη αίσθηση του ανικανοποίητου, νιώθουμε πως ποτέ δεν είμαστε αρκετοί πως τίποτα γύρω μας δεν θα είναι ποτέ αρκετό.
    Ενώ στην πραγματικότητα έχουμε πολύ παραπάνω από τα απαραίτητα.
    Και εγώ ευχαριστώ κάθε μέρα για το καινούριο πρωινό , τον φρέσκο καφέ, το κουλουράκι, το ζεστό μπανάκι το βράδυ και άλλα τόσα που απολαμβάνουμε κάθε μέρα,
    Βήμα – βήμα. Σίγά – σιγά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading η ζωή είναι ωραία τελικά (και μην τη φοβάσαι) at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: