Κηδεία

Νοέμβριος 6, 2006 § Σχολιάστε

Ήταν κρύο σαββατοκύριακο ,τα γυναικεία πόδια πάντα πιο μουδιασμένα και κρύα ,το μυαλό μου επίσης ,αλλά συνέχισα απτόητη τον διαλογισμό για να πετύχω να βγω από το σώμα μου και να με δω από έξω.

Μια από τις μεγαλύτερες φαντασιώσεις μου ,που ακουμπούν τα ρόδινα όρια της απόλυτης ματαιοδοξίας , να έχω την δυνατότητα να δω την κηδεία μου και να βλέπω εμένα (απο πάνω?από ψηλά? απο κάπου?)οριζόντια και τους άλλους γύρω ,γύρω να υποφέρουν . Ποίοι και πόσοι θα ήταν άραγε ;Θα υπήρχαν εμφανίσεις – έκπληξη ;Θα μάθαινα μυστικά ,αποκαλύψεις και εξομολογήσεις που δεν θα άκουγα ποτέ ζωντανή αλλά θα μου ερχόταν στα (αϋλα πλέον ) μούτρα; Και κυρίως εγώ ξάπλα και νεκρή θα ήμουν μια κούκλα;
Δεν με κολακεύει ,το ξέρω, να ομολογώ τέτοια ρεσιτάλ ανασφάλειας .Οι μικρότερες προεκτάσεις του ίδιου σεναρίου που μπορώ να σκεφτώ είναι η σαδιστική ηδονή να μαθαίνουμε πως ο πρώην εραστής υποφέρει για την απώλεια της συγκλονιστικής μας οντότητας .Αν αυτή η ηδονή θα μπορούσε να μεταφραστεί σε ρούχα ,θα ήταν ολόκληρη η καλοκαιρινή κολεξιόν του Pucci μαζί με τα πέδιλα ,τις πετσέτες και τα φουλάρια. Τόσο γαμάτες νιώθουμε ,και τόσο χορτάτη είναι ανασφάλεια μας μετά από την είδηση χαροκαμένων ,απελπισμένων για εμάς, πρώην συντρόφων .

Η κηδείες πέρα από τα μαύρα , έχουν την χαρά της συνεύρεσης υπό περίεργες συνθήκες .Δηλαδή βλέπεις ανθρώπους που είχες καιρό, πραγματικά πολύ καιρό να δεις , συγγενείς που δεν γνώριζες ,κρυφούς θαυμαστές και εραστές, Όλοι είναι μουδιασμένοι , τα σφιξίματα στην καρδιά δίνουν και παίρνουν ,μερικοί έχουν καταλάβει την απώλεια ,άλλοι αρνούνται πεισματικά .Υπάρχουν οι πολύ εκφραστικοί ,οι καθόλου εκφραστικοί και οι μπαρόκ. Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που σκέφτονται τι θα πάρουν μετά , πως θα είναι η κληρονομιά και η διεκδίκηση έχει ήδη αρχίσει ΤΑΝΤΑΝ.
Ακόμα είναι και αυτοί οι σιωπηλοί ,οι αργοπορημένοι , και ίσως λίγο περίεργοι ή και ακόμα αυτοί που πάντα μαθαίνουν τα νέα τελευταίοι ,που θα φτάσουν πολύ αργά στον τάφο ,όταν θα έχουν φύγει όλοι και θα κρατάνε κανα ξερό λουλουδάκι ή μονάχα τα τσιγάρα τους , μπορεί ακόμα κανά τεράστιο κιτς στεφάνι με κρίνους και ροζ σατέν κορδέλες .Θα κάτσουν σιωπηλοί μπροστά για λίγη ώρα ,ίσως σκεφτούν πολλά ίσως δεν καταλάβουν τίποτα ,και μετά θα περπατήσουν προς την έξοδο και θα ακούγονται τα βήματα στα χαλίκια κριτς κρατς ,κριτς κρατς.

Το σαββατοκύριακο παρακολούθησα την κηδεία μιας παρέας και της αθωότητας της.
Τώρα πια σκεφτόμαστε μιακαιδυοκαιτρειςκαιτέσσερις φορές πριν από.
Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά .Η χήρα πάντως είναι κούκλα και νεότατη.

Gustave Courbet. Burial at Ornans. 1849-1850. Oil on canvas. 314 x 663 cm. Musee d’Orsay, Paris.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Κηδεία at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: