To προηγούμενο κείμενο ήταν μαλακία

Νοέμβριος 2, 2006 § Σχολιάστε

Όταν άρχιζα να σχεδιάζω το έκανα στη σχολή και σε σχετικά μεγάλη ηλικία .Δηλαδή μεγάλη ηλικία για κάποιον που υποτίθεται πως έχει ταλέντο στο σχέδιο. Εγώ άρχισα να σχεδιάζω στα 19.

Και στην αρχή ήμουν επιεικώς χάλια. Πέρασα βράδια κάνοντας μονάχα ευθείες γραμμές και άλλα τόσα να σχεδιάζω (ή τουλάχιστον να προσπαθώ ) όλα τα πιθανά σωματάκια και προσωπάκια από διάφορες γωνίες και με διάφορες κινήσεις.

Είχα κάνει και μια φίλη στη σχολή ,την Δάφνη (καλή της ώρα), και οι συμπαντικοί παγκόσμιοι κανόνες την έβαλαν δίπλα μου και πεφωτισμένη από ένα σπάνιο σχεδιαστικό ταλέντο. Η κοπέλα έκανε παπάδες χαϊδεύοντας μονάχα το μολύβι. Και εγώ ήμουν δίπλα της τρώγοντας τα λυσσακά μου.

Ότι βήμα μπροστά έκανα εγώ ,αυτή είχε κάνει ήδη τρία .Βέβαια επειδή ήταν καλό παιδί ποτέ δεν έτριψε το ταλέντο της στα μούτρα κανενός ,αντιθέτως χάρη στη γενναιοδωρία της και την σχετική ανταγωνιστικότητα μου βελτιώθηκα σε εξαιρετικά γρήγορο χρόνο.

Και μετά ,πολύ πολύ μετά όμως σταμάτησα να σχεδιάζω. Έτσι απλά. Όχι οτι ποτέ υπήρξα καμιά καταπληκτική σχεδιάστρια ,όμως τα σχέδια μου τα αγαπούσα ,τα κουστούμια που σχεδίαζα για τους ρόλους ήταν ένα νοητό ταξίδι στην ψυχή που έπρεπε να αποφασίσω τι θα φορέσει ένα χειμωνιάτικο πρωινό η όταν πάθαινε κρίση ζήλιας.

Σκέφτομαι συχνά και πολύ αυτό που κάποια στιγμή είπε ο Μάνος ,ότι πρέπει να κάνεις μόνο αυτό που σε παθιάζει βαθιά, που σε φέρνει σε κατάσταση πυρετού ,που έχεις ανάγκη να το κάνεις κάθε μέρα. Ε λοιπόν εγώ δεν έχω. Έχω κάνει ένα σωρό πράγματα , 1-2 τα έχω ξεχωρίσει και τα κάνω ίσως καλύτερα από τ’αλλα ,αλλά τίποτα δεν μου τρώει την ψυχή τόσο απερίσπαστα ,τίποτα δεν με φέρνει σε εμπύρετη κατάσταση.

Δεν έχω αριστεύσει δηλαδή πουθενά.

Κοιτάζω από το παραθυράκι της ζήλιας όλους αυτούς τους πραγματικά ξεχωριστούς και ταλαντούχους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στην ζωή μου ,ταγμένοι (και ταμένοι αν το σκεφτείς ) στο ταλέντο τους που έλαμπε μέσα στη μετριότητα ,που μου έμαθαν πολλά και μου έδειξαν ακόμα περισσότερα. Σκέφτομαι ότι ίσως τελικά το ταλέντο μου να είναι ότι υπήρξα μια καλή φίλη και σε μερικούς και ερωμένη , που τους στήριξε ,τους άκουσε ,τους έσπρωξε και χειροκρότησε. Η σχέση υπήρξε πάντα αμφίδρομη γιατί ή κάθε ώρα που μέτραγα μαζί τους με έκανε καλύτερη.

Οπότε έχω ταλέντο ως σφουγγαράκι και τσηρλιντερ.

Δεν είναι και άσχημα αν το σκεφτείς .

Όταν μάθαινα σχέδιο λοιπόν ,έμαθα και κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Δεν πετάμε ποτέ τα σχέδια μας .Ακόμα και αν τα θεωρούμε φρικτά ,σχεδιαστική ντροπή ή οτιδήποτε άλλο ,τα κρύβουμε κάπου αλλά ΔΕΝ τα πετάμε .Είναι η αποθήκη των λαθών και της εξέλιξης μας.

Έτσι και εγώ δεν θέλω να πετάξω το προηγούμενο κείμενο .Βρίσκεται εκεί για να μου υπενθυμίζει πόσο μαλακία είναι .Γιατί το έγραψα χωρίς ειλικρίνεια , χωρίς ανάγκή, χωρίς τίποτα. Έγραψα κάτι για να δείξω ότι είμαι γαμάτη .Και ακολούθησα μια συμβουλή ως προς την επιλογή του θέματος που πολύ απλά δεν την ένιωθα για δική μου.

Αν ποτέ αριστεύσω σε κάτι ,αυτό θα είναι ή ειλικρίνεια προς τον εαυτό μου.

Και το προηγούμενο κείμενο ,το μουτζουρώνω .Δικό μου είναι ότι θέλω το κάνω. Υπόσχομαι όμως πως δεν θα το πετάξω.

Υ.Γ εννοείται πως και αυτό το κείμενο μπορεί να φανεί σε αρκετούς επίσης μαλακία αλλά για μένα βρίσκεται μέσα στο γήπεδο της δυναμικής της ανακούφισης οπότε παρακαλώ σεβαστείτε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading To προηγούμενο κείμενο ήταν μαλακία at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: