Πονάει

Οκτώβριος 4, 2006 § Σχολιάστε

μπορείς να πονσεις με balenciaga?Και κάποια στιγμή , επειδή ρόδα είναι και γυρίζει, έρχεται και αυτή η περίοδος που όλα είναι λάθος.
Έρχεται η στιγμή που αποχωρίζεσαι κάτι.
Νομίζω πως δεν είναι απαραίτητο να διευκρινίσουμε τι αποχωρίζεσαι.
Άλλωστε όταν η ζωή σου φέρνει και αυτά τα δωράκια σου υπενθυμίζει πολύ απλά ότι τίποτα είναι δεδομένο σε αυτήν τη προσωπική ταινία που ζει ο καθένας.
Δουλειά , εραστές ,μεγάλες αγάπες και ο κατάλογος μπορεί να συμπληρωθεί από τον καθένα μας.
« γιατί» θα μου πεις , « εγώ έκανα τα πάντα για να κρατήσει , δούλεψα σκληρά , δε είναι δίκαιο»
Δεν είναι θέμα δικαιοσύνης .Μάλλον αν σ’αρχίσω στα μεταφυσικά μπορώ να σου πω ότι όλα πολύ δίκαια είναι και να μη σου πω κιόλας πως το ζήταγε και λίγο η ψυχούλα σου για να καθαρίσει κάποια πράγματα.
Αλλά ειδικός σε τέτοια θέματα δεν είμαι.
Σίγουρα όμως λέω πως όταν κάτι τελειώνει είναι για ν΄αρχίσει κάτι άλλο.
Το βλέπουμε άλλωστε παντού. Στη Τόλμη και Γοητεία, στις ταινίες, στις κυβερνήσεις, στις εγκυκλοπαίδειες ,στο πρωτάθλημα .
Οπότε , γιατί να μη συμβεί και σε σένα ?
To θέμα είναι τι κάνεις σε αυτό το μεσοδιάστημα, σε αυτό το χαριτωμένο intermezzo, που περιμένεις το επόμενο καταπληκτικό πράγμα.
Πρώτα από όλα ετοιμάσου γιατί έρχεται πολύς πόνος, που δυστυχώς πρέπει να τον αντιμετωπίσεις εντελώς μόνος.
Τέτοιες καταστάσεις θέλουν solo performance.
Εντωμεταξύ πέρα από την όποια συμπαράσταση φίλων και Kleenex , μπορείς να πηγαίνεις στα αεροδρόμια.
Τουλάχιστον εγώ αυτό κάνω , και θα σου εξηγήσω τώρα την πατενταρισμένη μέθοδο μου.
Τα αεροδρόμια έχουν κατασκευαστεί έτσι ώστε οπουδήποτε στον κόσμο και να βρίσκονται δεν σου δίνουν ακριβή αίσθηση του χρόνου και του τόπου.
Υπάρχει μόνο η ώρα που θα φύγεις.
Πόσο ανακουφιστικό.
Τίποτα άλλο πέρα από αυτό.
Αν λοιπόν καθίσεις για κάμποση ώρα σε ένα αεροδρόμιο θα παρατηρήσεις ότι μέσα σε ένα απόλυτα ψυχρό και απρόσωπο χώρο μπορείς να δεις από πρώτο τραπέζι πίστα όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα.
Χαρά , πόνος ,αδιαφορία , αγωνία , έκπληξη ,όλη η βεντάλια της ανθρώπινης φύσης ξετυλίγεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου σε τρομακτικά γρήγορο χρόνο.
Και εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις.
Ότι ακόμα και στην δική μας την ζωή τα ίδια συναισθήματα εναλλάσσονται με την ίδια γρηγοράδα ( μόνο που δεν το παίρνουμε χαμπάρι ) και θα συνεχίσουν με τους ίδιους ρυθμούς.
Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις .Απλά να ξέρεις πως αν επιμένεις στην ίδια στενοκεφαλιά η ίδια ιστορία θα σου επαναλαμβάνεται μέχρι να ματώσεις και μετά μπορείς να αρχίσεις και τις απελπιστικά παθητικές ατάκες του τύπου « γιατί όλα σε μένααααααα, ποιος με έχει μουντζώσει, ααααααχ »
Καταλαβαίνεις ακόμα πως για ένα περίεργο και ανεξήγητο λόγο όλα και όλοι συνδέονται μεταξύ τους και πως η ιστορία του ένα μπoρεί να επηρεάσει την ζωή κάποιου άλλου και πως τελικά δεν χρειάζεται να παίρνεις τον εαυτό σου και πολύ στα σοβαρά .Χρειάζεται μονάχα κουράγιο και λίγο θάρρος να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Και όπως λέει και η μαμά μου , να φοράς πάντα καλά εσώρουχα γιατί δεν ξέρεις πότε θα καταλήξεις στο νοσοκομείο, τόσοι γιατροί θα σε δουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Πονάει at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: