Μπεντενάκι = πεζούλι

Απρίλιος 25, 2006 § Σχολιάστε

Ω , χριστέ μου.
Ενα Πάσχα χάλια.

Ολα πήγαν σκατά .
Σκατά , σκατά , σκατά ( θα το πω μέχρι να εκτονωθώ ) .
Μάλωσα με όλους και όλοι μάλωσαν μαζί μου.

Ενα καλό πηγα να κάνω η κακομοίρα και όλα πήγαν κατα διαόλου (η κατα ωχρουτσουτου που λέει η γιαγιά μου) .

Έκανα το ίδιο λάθος που κανει η μάνα μου και με εκνευρίζει ,που κάνει η μάνα της και την εκνευρίζει και κατα συνέπεια όλα τα θηλυκά δείγματα της οικογενειάς μας ( εχω την εντύπωση και άλλα ανεξάρτητα θηλυκά δείγματα)
Πηγα να βοηθήσω εκει που δεν είχε ζητηθεί βοήθεια .
Πηγα να αλλάξω πράγματα και ανθρώπους που είναι μια χαρά έτσι όπως είναι , που ακολουθούν το δρόμο τους , απλώς εγω δεν δύναμαι να το δεχτώ.
Η κα Ξερολίτσα.
Και ξανακάθομαι στο μπεντενάκι μου και κοιτάζω μια τα πόδια μου , μια τη θάλασσα.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Χανιά .

Aπο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θέλω να φεύγω.
Την πρώτη φορά έγινε στο νηπιαγωγείο , που έφτασα 2 τετράγωνα μακρύτερα.
Μετά σκέφτηκα πως έπρεπε να γυρισω πίσω για να καταστρώσω ένα καλύτερο σχέδιο φυγής.
Μετά η καριέρα μου σταμάτησε για λίγα χρόνια , μεχρι τα 14 που ξανάφυγα , μπήκα στο καράβι το βράδυ και έφυγα ,εφτασα το πρωι στον Πειραιά , πήγα μεχρι το Συνταγμα και μετα πήρα τηλέφωνο μία φίλη μου.
Με μαζέψανε και με στειλανε απο εκει που ήρθα σε 48 ώρες .
Απο τότε πήγαινα και καθόμουν στο μπετενάκι μου , στο τέλος του παλιου λιμανιού ,μετά τον Φιρκά ,λιγο πριν τα δεντρακια που πηγαιναμε με τα αγόρια και χαιδευομασταν.
Εκει μου είχαν πιάσει πρώτη φορά το βυζί και είχα φοβηθεί γιατί δεν είχα μέγάλο στήθος και δεν ήξερα αν άρεσε ,αλλα τόσα καταλάβαινε και το ηλίθιο που μου το πιανε, αλλά ο δευτερος που μου το πιασε μ’αγαπούσε και του άρεσαν όλα πανω μου ,μα όλα ,και ημουν χαρουμενη και ερεθισμένη που μου το πιανε.
Και καθομουν στο μπεντενακι μου και έβλεπα τη θάλασσα και σκεφτόμουνα πως στην άλλη άκρη της βρίσκεται η Αθήνα και ο υπόλοιπος κόσμος και όλα τα συνταρακτικά πράγματα που πρέπει μα οπωσδήποτε πρέπει να μου συμβουν , και αμάν πότε να φύγω δεν μπορω άλλο εδώ , ουτε σχολείο θέλω να παω τα βαριέμαι όλα ,ολους ….και ήμουν γενικά πολυ θυμωμένη.
Και τελικά εφυγα και πήγα στην Αθήνα και πηγα σε όλα αυτά και σε αυτόν που με αγαπουσε και εγω τον αγαπούσα αλλά μετά μεγαλώσαμε και όλα άλλαξαν και χωρίσαμε και εγω ήθελα να δω και άλλα και είχα αφέλεια και όρεξη και πήγα στη Φλωρεντία γιατί ηθελα να μάθω και άλλα.
Και πήγα και έμαθα πολλα, 5 χρόνια ιστορία τέχνης,και κινηματογράφου και θεάτρου και σχέδιο και κουστουμια για μπαλέτο , και ιστορικά κουστουμια ,και πως λένε τα παπούτσια στα αρχαία αιγυπτιακα, και με πόσους τροπους φορούσαν την τήβεννο οι Ρωμαίοι και η εισαγωγη στη σημειολογία και μπορουσα να βλέπω όσες ταινίες θέλω και έβλεπα συνέχεια , 3 την ημέρα , και ήθελα να ερωτευτω και να αγαπήσω αλλά δεν μου καθόταν ,και όλο μαλακίες έκανα και τρέλες.
Και έκανα και άλλα , ταξίδια πολλά ,σε όλη την Ευρωπη , μονο Παρίσι δεν πήγα γιατι έλεγα Παρίσι θα πάω αν ερωτευτω αλλα πάντα κακό timing γαμωτο μου και ετσι έμεινα χωρις Παρισι.Γνωρισα την καλύτερη μου φίλη που στην αρχη μισιόμασταν ,έναν πλούσιο Ινδό που ήθελε να με παντρευτεί αλλά τη γλύτωσα στο τσακ, μια παράνομη σχέση που με ακολουθούσε για χρόνια , και στο ενδιαμεσω έκανα το γυμνό μοντέλο , τη γκαρσόνα ,μοιραζα φυλλάδια ,τη πωλητρια ,όλο δουλευα , και ενα σαββατοκύριακο εκεί που δεν το περίμενα εμεινα στο ιδιώτικο χωριό των Ferragamo και εκεί έκανα μια ξεχωριστη φίλη όμορφη και έξυπνη που την καμαρώνω , και έιχα μια συγκατοικο πανέμορφη και δυστυχισμένη και άλλα πολλά…
Και μετά μου έκαναν πρόταση για την Ελλάδα και εγώ είχα κουραστεί απο το εξωτερικό και απο τα κουστουμια και απο τη μόδα και να σκέφτομαι ποια είναι η καλύτερη φούστα και είπα εντάξει , θα δοκιμάσω κάτι διαφορετικό και ήρθε και ο έρωτας με έναν έλληνα και με περίμενε και με έβαλε στην αγκαλιά του μόλις ήρθα και εγώ στη δική μου αλλα αμ δε που θα πηγαίναν όλα έτσι εύκολα με πιασαν γυναικουλίστικες ανασφάλειες και ήθελα πάλι να τα διορθώσω όλα και πάλι σκατά τα κανα ,και αυτός τα κανε σύσκατα και χωρισαμε και πονεσα παάρα πολυ.
Και τώρα είμαι καλύτερα , είμαι «στέλεχος» και κάνω δημόσιες σχέσεις και μου αρέσει και βγαίνω με τους φίλους μου και μαθαίνω πάλι την πόλη και ειμαι ακόμα κοριτσάκι μέσα μου και μου αρεσει και σε οποιον δεν αρέσει προβλημα του αλλα ακόμα κάνω πολλά λάθη και μαθαίνω και κλαίω και μετα φυσάω τη μύτη μου και λεω τα δάκρυα αυτολύπησης ειναι σκετο χάλι και αδιεξοδο και ντυνομαι ωραία και νιωθω τα βλέμματα των αντρών κολλημένα πάνω μου και χαμογελω.
Αλλά ακομα κάθομαι στο μπεντενάκι μου και τα σκέφτομαι όλα αυτα και ποσα πράγματα έκανα και σε πόσα ακόμα έμεινα πίσω και η ίδια και αντε να τα αλλάξω και αυτά να εξελιχθώ ………
Σας ζητώ συγνώμη που είπα τοσα πολλά μονοκοπανιά ,αλλα αν δεν τα λεγα θα σκαγα δεν τα εχω ξαναπει και τη πρωτομαγια κλεινω 1 χρόνο στην Αθηνα και είναι σαν να το γιορτάζω….
Υπόσχομαι στο επόμενο post μονο φωτογραφίες απο το μπεντενακι για να αντισταθμίσω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Μπεντενάκι = πεζούλι at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: