Επεισόδιο #1 – Η επιστροφή

Οκτώβριος 15, 2005 § Σχολιάστε

Με λένε Μαργαρίτα. Πριν από 4 μήνες έφτασα στην Αθήνα.
Όταν λέω έφτασα μη φανταστείς θεόσταλτη. Κανονικά και με συνειδητοποιημένη απόφαση, τουλάχιστον έτσι λέω στον εαυτό μου.
Όσο μια απόφαση μπορεί να είναι συνειδητοποιημένη.
Όσο οι αποφάσεις μπορούν να μας οδηγούν σε αλλά μονοπάτια.
Επίσης όταν λέμε έφτασα, το εννοούμε με όλα τα κιλά και τα σιρόπια που μπορεί να χωρέσει η συγκεκριμένη λέξη. Έφτασα από μακριά, από άλλη χώρα συγκεκριμένα, άφησα το σπίτι μου τη ζωή που είχα φτιάξει εκεί ,τις συνήθειες μου και πήρα μια βαλίτσα ( Και πιο πολλές από μια μπορώ να σου πω) και ήρθα στην Αθήνα.Φαίνεται λίγο μελοδραματικό?Αν και δεν θα ήθελα αυτή η απόχρωση μου βγαίνει λίγο φυσικό. Οι γυναίκες πιστεύουν ακόμα, έστω και στα κρυφά στο ύφος της Μαργαρίτας Γκοτιέ (η κυρία με τις καμέλιες βρε !). Πιο συγκεκριμένα, πιστεύουν πως έτσι μπορεί και να προκαλέσουν το ενδιαφέρον. Την ΠΡΟΣΟΧΗ. Γι αυτό παλεύουμε οι περισσότεροι, η οι περισσότερες αν θέλεις. Και αυτό, αρκετές φορές και σύμφωνα με τη βαθμίδα ανασφάλειας που κουβαλάει ο καθένας μας (επικίνδυνη ? πολύ επικίνδυνη ? φύγε μακριά το άτομο ζει για την επιβεβαίωση και πάτα επί πτωμάτων) μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και να κάνει πολλά βολάν στο τέλος που θα έλεγε και η μαμά μου.

Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θέλει πολύ συζήτηση.

Και άλλωστε τώρα μιλάω για μένα.
Και για να πω την αλήθεια, το εφέ που θα ήθελα να δημιουργήσω με την εισαγωγική μου παράγραφο είναι ο συνδυασμός του ηρωικού με μικρές πινελιές νουάρ.
Αν είναι να τραβήξεις την προσοχή καλύτερα να το κάνεις με στιλ, έτσι??

Ναι ,έτσι θα ήθελα να με φανταστείς…..Με μια αδιόρατη θλίψη στα μάτια, που κρύβονται βέβαια από τεράστια, σχεδόν σε μέγεθος παρμπρίζ λεωφορείου, γυαλιά ηλίου να κοντοστέκομαι στις αφίξεις των βραδινών πτήσεων του ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ …τα γυαλιά ήλιου βέβαια δεν τα βγάζω γιατί θα μου χαλάσουν τη φαντασίωση ακόμα και στο κίνδυνο σοβαρής σούπας που μπορεί να καταστρέψει ολοκληρωτικά τη φαντασίωση….. Θα ήθελα να με φανταστείς με ένα τσιγάρο στα μπαρ του κέντρου της πόλης να νιώθω διαφορετική και λίγο μονή, και όλοι οι υπόλοιποι να με παρακολουθούν σαν εξωτικό πουλί του παράδεισου….να αναρωτιούνται ποια είναι αυτή η μυστηριώδης ξένη…

Φυσικά όπως κατάλαβες τίποτα δεν έγινε έτσι.

Η ζωή μας είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα από οποιαδήποτε φιλμ, της λείπει μονό ο κατάλληλος φωτισμός, κάποιες στιγμές το σάουντρακ και σίγουρα πολλές φορές ο σωστός κοστουμίστας και μακιγιέζ. Αυτά έχω να σου διηγηθώ. Τις πρώτες μου βόλτες με μάτια μεγάλα σαν μάνγκα γιαπωνέζικο στην πόλη των θαυμάτων, την Αθήνα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Επεισόδιο #1 – Η επιστροφή at superficial intelligence.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: