Έτσι λοιπόν, εν μέσω μιας κρίσης,  κάργα υπαρξιακής  λίγο πριν  τα γενέθλια μου σκέφτομαι διάφορα , τα περισσότερα υπέρχαζα , κάποια έτοιμα για το κουμπάκι της κατάθλιψης και μερικά πράγματα γλυκά.

Από τις ελάχιστες φορές που στην ζωή μου το γλυκό δεν κερδίζει, βλέπεις είμαι παιδί «καλό» όπως λένε , «υγιές» και μάλλον έχουν δίκιο, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν κερδίζω μόρια επιβίωσης, αφού μέσα σε αυτό το χρόνο κατάλαβα πως η ζωή δεν είναι καλλιστεία για την πιο υγιή στάση ζωής με βραβείο την ευτυχία, οι περισσότεροι τρεφόμαστε από τις αντιφάσεις μας, οπότε πάει και αυτός ο μύθος καταρρίφθηκε, δεν υπάρχει κανένας καλύτερος από τον άλλο σε οτιδήποτε , αν έδινα ένα βραβείο θα ήταν αυτό της συμπόνιας αλλά σε ένα βαθύτερο επίπεδο, κάτι σαν τον πίνακα που είδα το Σάββατο.

Michael Hainey

Τελοσπάντων.  Σκέφτομαι σκέφτομαι , και μετά θυμάμαι την πρωτοχρονιά του 2009 στον καναπέ της Αγάθης , ξημερώματα, εγώ με τα τούλια η Μεταξία δίπλα μετα-κλαμένη ( όπως μεταλλαγμένη ) και να λέμε με την Αγάθη την ευχή για τον καινούριο χρόνο – «δεν θέλω να φοβάμαι» είπα , μόνο αυτό ήθελα, να σταματήσω να φοβάμαι.

Και η ζωή που είναι η μεγαλύτερη ψυχαναλύτρια του κόσμου, και όλα τα θέματα σου στα φέρνει να τα λύσεις, με πίεσε και μένα να ξεφοβηθώ πολύ. Σε όλα με πίεσε – κάθε φορά κάθε βήμα, αυτή αχόρταγη εκεί, να με τσιγκλώνει  και να ζητάει , και εγώ τι να κάνω, να της τα δίνω τελικά, στα «όχι»  δεν ήμουν ποτέ καλή, στα «ίσως» καλύτερη.

Τι μένει τελικά? Ο εαυτός σου, γυμνός, για να τον ντύνουν οι στιγμές, τα δεσίματα , λίγο φώς, εκείνη η αντίληψη του πράγματος , η πρώτη φορά που έρχεσαι αντιμέτωπος με την ματαιότητα.

Οι στιγμές . Τα μάτια των φιλενάδων μου, την ημέρα που η Μεταξία παντρεύτηκε και της βρήκα τα σκουλαρίκια για το φόρεμα τι μου ψιθύρισε μετά στο αυτί, όταν ψάχναμε μαύρο φόρεμα στην ντουλάπα της Πολύς  για να την ντύσω στην κηδεία του πατέρα της,  όταν βρήκαμε εκείνα τα παπούτσια με την Αγάθη που την στένεψαν μετά πολύ ,  τα λάγνα καθρεφτίσματα  της  Ειρήνης στις βιτρίνες, μετά που της φτιάξαμε τα μαλλιά. Η Ράνια  που με αγκάλιασε όταν  φόρεσε ένα γιλέκο μου, όταν η Δέσποινα δοκιμάζει κάτι και με ρωτάει με τα μάτια . «Είναι καλό ?» Καλό είναι .

Εκεί που δενόμασταν, ήταν εκεί που τις έντυνα- που τις ετοίμαζα για να αντιμετωπίσουν την επόμενη στιγμή χωρίς εμένα, λίγο πιο καινούριες, λίγο πιο αστραφτερές. Η διαδικασία της ενδυμασίας – της προετοιμασίας του γυναικείου καλλωπισμού, η στολή τους για έξω, για να μην φοβούνται πια , για να μην φοβούνται τόσο .

Δένεσαι όταν δεν φοβάσαι πια.

Υπάρχει μια μονόλεπτη σκηνή στο  “September Issue” – πρόσφατα στις νύχτες πρεμιέρας – που για μένα ξεπερνά το κωμικό, καθώς υπόγεια διηγείται τον ασύνδετο κρίκο των ανθρώπων της μόδας και αυτού που κατά κοινή ομολογία ονομάζεται «πραγματική ζωή»

Ο Andre Leon Talley είναι ένας θηριώδης έγχρωμος αμερικανός ,  με τεράστια επιρροή στην παγκόσμια βιομηχανία μόδας. Τα καθήκοντα και  οι αρμοδιότητες του ξεπερνούν ακόμα και την ιδιότητα που έχει στην vogue, editor –at- large , πλέον λειτουργεί σαν μια δεξαμενή επιρροής και άποψης, αναδεικνύει σχεδιαστές και αλλάζει τάσεις.

Στο μονόλεπτο αυτό ο Andre Leon Talley, πάει για το μάθημα tennis – κάτι που μπορεί να είναι έως και απόλυτα συνηθισμένο – το θέμα φυσικά γίνεται εκεί – πως πάει  και τι σκέφτεται πως πρέπει έχει να απαραιτήτως μαζί του για το μάθημα .

Τελικά το στυλ είναι αυτό – η εμμονή του να ζεις την «πραγματική , καθημερινή ζωή» επιβάλλοντας την αισθητική σου,  ο καθημερινός αγώνας ενάντια στο συνηθισμένο.

Ο ηρωισμός των όμορφων πραγμάτων

( όπου η Άντα ανακαλύπτει τις καλοκαιρινές κολλεξιόν, έχει τζετ λαγκ , και σχεδιάζουμε το πάρτυ γενεθλίων μου – που είναι τέλη Νοέμβρη)

Μαργαρίτα: bonjour

Κοίτα τι σου χω να φτιαχτείς

Donna Karan S/ S Collection

ειναι τελειως εσυ

Άντα: ρεσυ, δεν μου άρεσε

Μαργαρίτα: σοβαρα? Χμ ενδιαφέρον για πες

Αντα: γιατί όλα έχουν τονισμένη μέση, που ως γνωστόν εγώ δεν έχω, άρα δεν θα μου πηγαίνουν

και είχε και κάτι κυλοτί

με σκοτώνει το κυλοτί

Μαργαρίτα: οκ – μέγα λάθος – οι πτυχώσεις που αγκαλιάζουν και δίνουν όγκο σε μια κοπέλα με μέση και καμπύλες την κάνουν πολύ ρετρό και 50s – ενώ σε μια κοπέλα με το δικό σου σώμα ΔΙΝΟΥΝ μέση, χάρη και κομψότητα

Άντα: τι να πω, κάτι παραπάνω θα ξέρεις

Μαργαρίτα: όσο για το κυλοτί – επίσης κάνεις λάθος και δείχνει χρώμα ματιών και τα χρώματα σου γενικότερα

Άντα: αααα, εδώ ξέρω καλύτερα

θα σου πω νούμερο φωτό, για να συζητήσουμε καλύτερα

Μαργαρίτα: καλά εδω δεν βάζω το χέρι μου στην φωτιά – απλώς υπάρχουν πολλές αποχρώσεις κυλοτι

θα δοκιμάσουμε φόρεμα τέτοιο με ζώνη και θα πάθεις την πλακά σου

Άντα: ναι, δες πχ το 6

Μαργαρίτα: πάω – wait

Άντα: το 10

Μαργαρίτα: ΗΛΙΘΙΟ σε αυτό θα είσαι ΘEA

Κάνεις  πλάκα?

αν το φορεγα εγώ θα έδειχνα 5 κιλά πιο παχιά

εντάξει ίσως σε άλλη κυλοτί  απόχρωση

Αντα: παιδί μου, άμα βάλω εγώ αυτό το χρώμα χειμώνα, θα ανοίξουν όλα τα σανατόρια της βόρειας ευρώπης και θα τσακώνονται ποιο θα αναλάβει την φθισικιά

Μαργαρίτα: είναι  η καλοκαιρινή  κολλεξιόν  ούφο

LOL

Άντα: να είδες? αυτά μου κάνεις….

εγώ τώρα είμαι σε mode χειμώνα

σε λίγο θα μου στείλεις και παρεό

Μαργαρίτα: ναι αλλα επειδή είσαι γυναίκα cosmopolitan πρέπει να ενημερώνεσαι για την μόδα την ώρα που συμβαίνει – και αυτο συνέβη την περασμένη εβδομάδα στην Ν.Υόρκη

πες τώρα ποσό θα εντυπωσιάσεις στις παρέες

Άντα: οοοοο, τζετ λαγκ

Μαργαρίτα: λολ

Άντα: το 14 μ΄αρέσει

κάνε ό,τι θες

είμαι κουρασμένη

νυστάζω

Μαργαρίτα: καλα ;(

Άντα: ήμουν Ν. Υόρκη την προηγούμενη εβδομάδα για κάτι επιδείξεις

Μαργαρίτα: ε ναι

Άντα: και δεν έχω συνέλθει

Μαργαρίτα: καλα απο ΟΛΑ σ’αρεσε αυτο

Άντα: ναι

Μαργαρίτα: θα εισαι σαν σουπερ ηρωας με αυτο

εχεις στήθος αγαπη μου

το 20?

Αντα: θες να σου πω αλήθεια, τώρα?

Μαργαρίτα: μαμα

θα με βρίσεις?

Άντα: 20, 22, 26

Μαργαρίτα: ΔΟΞΑΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ – είχα ανησυχήσει

ναι !

τέλεια

Άντα: και το 38

γιατί τόχω μαράζι να βάλω κάτι να σούρνεται

και τι σκατά ωμοφαγία κάνει η Ντόνα Κάραν που έχει γίνει σαν μια θεια μου που έχει κάνει πλούσια τα Weight Watchers?

Μαργαρίτα: θα το βάλεις όταν πάρω τα οσκαρ που το ονειρεύτηκα κιόλας

Άντα: 1 elέφαντα την ημέρα τρώει, αλλά τον τρώει ωμό?

Μαργαρίτα: έχει άγχος για την νεα σιλουέτα

και δοκιμάζει διάφορες

Άντα: ααα, ωραία, γιατί σκεφτόμουν πού θα το βάλω? πού θα το βάλω?

Μαργαρίτα: ειδες

Άντα: αααααχαχχαχ

Μαργαρίτα: και στα γενέθλια μου μπορείς να το φορέσεις

και θα φορέσω και εγώ μακριά τουαλέτα

Άντα: φαντάζεσαι να δοκιμάζαμε σιλουέτες?

πλάκα δεν θαχε?

Μαργαρίτα: το χουμε κάνει

λίγο πολύ

εντάξει δεν είμαστε εξτρημ

Άντα: μη φορέσεις μακριά τουαλέτα, θα γκρεμοτσακιστείς στην εσωτερική σκάλα

Μαργαρίτα: μπορώ να φορέσω κάτι απλό, μακρύ και φουσκωτό

Άντα: επαναλαμβάνω – ΘΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΚΑΛΑ

Μαργαρίτα: πριγκίπισσα σισσυ

νενενε

Άντα: αχαχαχαχα

Μαργαρίτα: αχαχαχχαχαχαχχαχαχα

Άντα: όχι όχι

δεν χρειάζεται να κατέβεις την εσωτερική σκάλα

Μαργαρίτα: Νενέ θα παραμείνω εκεί και έτσι όλοι θα με θέλουν και θα με ποθούν αλλά θα τους κρατώ  σε απόσταση – πόσο έξυπνο αλήθεια.

Άντα: Δεν κατάλαβες – θα κάνεις τσουλήθρα στην τέντα

Μαργαρίτα: αχαχαχαχαχχααχ

Άντα: θα είμαστε όλοι μαζεμένοι στη βεράντα και θα ψήνουμε κοψίδια

και θα λέμε

μα πού να είναι η εορτάζουσα?

τακ τακ νευρικό χτύπημα δαχτύλων

Μαργαρίτα : και για να σβήσω την τούρτα θα φέρω ανεμιστήρα γιατί δεν θα φτάνω με το κρινολίνο

αχαχχαχαχαχχαχχαχαχα

Άντα: η τούρτα θα είναι BBQ τούρτα

Μαργαρίτα: ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑΧΑΧΑ

Άντα: όπως BBQ πίτσα

Μαργαρίτα: Πίου αηδία

Άντα: και μετά θα αποσυρθείς στα ιδιαίτερά σου

Μαργαρίτα: μπαρμπεκιου και πριγκηπισσα σισσυ – just mystyle

Αντα: μπορείς και να μοιράσεις καθρεφτάκια και χάντρες στους ιθαγενείς

πριχού αποσυρθείς

Μαργαρίτα: νενε σωστό

Άντα: ή σουβλάκια τόφου

Μαργαρίτα: πιου – άλλη αηδια –  οχι

Άντα: και ο χρίστος θα τραγουδήσει το dancing queen se καραοκε

Μαργαρίτα: οφου όχι τόφου

Άντα: το έχει κάνει

ήταν τρομακτικό

Μαργαρίτα: οχι she is a lady του tom jones

είμαι σίγουρη

Άντα: ααα, πολύ ωραία, πάει και στη φωνή του

Μαργαρίτα: νενε μαζί με τα σκατς

Άντα ; τέλειωσε και αυτό – ακόμα και εγω κουράστηκα – με τόσα ταξίδια με τόσο σκατς

Μαργαρίτα : Και εγω με τόσα κρινολινα

Το μεγαλύτερο ταμπού στην Ελλάδα είναι η Χαρά. Ακόμα και αν είμαστε από την φτιαξιά μας Βαλκάνιοι, μοιρολάτρες και ασπρόμαυροι,  συνεχίσαμε να  το καλλιεργούμε επάξια φτιάχνοντας στρατιές ανθρώπων που αρνούνται να χαρούν. Έτσι απλά.

Από πιτσιρίκια μας μαθαίνουν πως εδώ τα πάντα είναι άδικα και πρέπει να παλέψουμε σκληρά ή να εκπορνευτούμε σαν την Ζωή Λάσκαρη για να επιβιώσουμε . Πως υπάρχουν κάποιοι που έχουν δύναμη και λεφτά , και τρώνε από τα δικά μας και δεν θα μας αφήσουν ποτέ να βρούμε μια θέση στον ήλιο. Άπονη ζωή.

Η ζωή είναι άδικη, σκληρή και αποτρόπαια για αυτό μη σε πιάσω να  χαρείς  – μόνο να σταυρώνεσαι καμιά φορά  για να σε βοηθά ο Θεός.

Και όλη η κουλτούρα μας περιστρέφεται γύρω από αυτό. Από αδιέξοδους έρωτες, από ξεσπάσματα στα μπουζούκια, από τους ηρωικούς Πυξ- Λαξ , από φωνές στις ουρές των δημοσίων ταμείων και από τον Άγιο Αυτιά προστάτη όλων- βοήθεια μας.

Η ευτυχία στην Ελλάδα είναι ταμπού γιατί έτσι και την νιώσεις – προσβάλλεις αυτόματα. Με ποιο δικαίωμα γίνεσαι χαρούμενος ; Δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς την δυσκολία του κοσμάκη, το γεγονός πως δεν έχεις λεφτά , γκόμενο/ γκόμενα, τα καινούρια γυαλιά του Gucci και την θέση στο υπουργείο; Ντροπή σου

Για αυτό και οι χαρούμενοι που γίνονται αποδεκτοί και σχεδόν θεοποιούνται είναι οι χαζοί,  αυτοί που δεν έχουν επίγνωση.

Έτσι περνάμε την ζωή μας δυστυχείς, σαν να είναι η φυσική μας κατάσταση , με βίαια ξεσπάσματα, μεγάλες σιωπές και κάποιες εκλάμψεις  εκρηκτικού κυνισμού, εάν όλα αυτά συνδυαστούν με κάποια ευφυΐα.

Όμως  – το ανθρώπινο είδος είναι φτιαγμένο για να είναι χαρούμενο – για αυτό  και έχουμε αυτούς του εξαιρετικούς  μηχανισμούς στον εγκέφαλο που βοηθούν την μνήμη να σβήνει με  τον χρόνο και να δρα ευεργετικά, το σεξ να ανεβάζει την σεροτονίνη το χαμόγελο να ελκύει το αντίθετο φύλο, όλα αυτά είναι χαρά, και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να τα νιώθεις ή να τα επιδιώκεις.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι – ίσως η χαρά δίνει την συνείδηση της ύπαρξης σου ενώ η δυστυχία την ματαιότητα της. Το θέμα είναι τι θα διαλέξεις για να συνεχίσεις.

H Ρούλα  ήταν νέα, έφτιαχνε σουφλέ με φέτες του τοστ που η μάνα μου δεν καταδεχόταν καθορίζοντας με την επιβλητική της παρουσία την – εφηβική – μου ηλικία.

Η εικόνα της όμως έμεινε στην μνήμη μου περισσότερο  από οτιδήποτε άλλο. Η Ρούλα φορούσε πάντα- μα πάντα – μυτερές και μεγάλες βάτες . Δεν υπήρχε ρούχο της που να μην είχε συμπληρωθεί από βάτα, ακόμα και οι πυτζάμες της είχαν το ζευγάρι που τους αναλογούσαν.

Όλο το κορμί της άλλαζε . Απέφευγε να τονίζει την μέση και οι μυτεροί μεγάλοι ώμοι, που πρόβαλλαν ένα πρόσωπο με τα μαλλιά πάντα πιασμένα σε ψηλή αλογοουρά – έφτιαχναν έναν στιβαρό υπερ- ήρωα, ενώ το μόνο που – φαντάζομαι – πως ήθελε η Ρούλα ήταν να γίνει πιο ψηλή και να κρύψει μια δυσανάλογη περιφέρεια.

Οι βάτες είναι ένα θεατρικό  αξεσουάρ. Ο ρόλος τους είναι ακαριαίος και ειλικρινής, υπέρ – τονίζουν, υπέρ-θεματίζουν την γυναικεία καμπύλη , αλλάζουν κατά βούληση αυτό που αρχετυπικά λατρεύτηκε σαν όαση γονιμότητας και ερωτισμού – την γυναικεία σιλουέτα.

Αυτή η εισαγωγή είναι απαραίτητη όταν σκέφτομαι ή πρέπει να εξηγήσω σε πελάτες ή φίλους « το τι είναι στην μόδα» – και παρακαλώ χαλαρώστε γιατί θα το απολαύσετε.

Τα αντικείμενα που έχουμε σκεφτεί σαν ποθητά επειδή είναι «μοδάτα» και τα έχουν άλλοι / άλλες που θέλουμε να τους μοιάσουμε, πέρα της καταναλωτικής στους αξίας, χαρτογραφούν απλώς το περίγραμμα του «φορέσιμου» του σημερινού μοντέρνου. Αυτό δηλαδή που θέλω να πω και πιθανότατα το κάνω τρομακτικά δυσνόητo είναι πως για να δούμε τι αλλάζει στην μόδα, πρέπει να την δούμε από απόσταση – και μετά στα σημεία. Και από απόσταση εννοούμε σιλουέτα.  Και σημεία εννοούμε μήκη φούστας – σακάκια – μέση – αξεσουάρ.

Αν λοιπόν κάτι επηρεάζει την ζωή και μετά την μόδα ( αλλά και χαριτωμένα το αντίστροφο) είναι την στιγμή που θα σηκωθεί πολύ η φούστα, που η μέση θα τονιστεί πολύ και το σώμα θα γίνει σαν τέλεια κλεψύδρα, ή όταν το παντελόνι θα κατέβει τόσο χαμηλά για να δείξει το εσώρουχο – αυτές είναι οι ουσιαστικές αλλαγές της μόδας , που ορίζουν στο μάτι αυτό που είναι «μοδάτο».

Και για τον  χειμώνα του 2010, είδαμε τι θα είναι αυτό που θα κυριαρχήσει στο υποσυνείδητο και στον τρόπο που ψωνίζουμε για τα επόμενα τουλάχιστον 3 χρόνια. Οι βάτες επανέρχονται. Οι φόρμες αλλάζουν ξανά, οι μεγάλοι ώμοι με την στενή μέση σχηματίζουν ένα τρίγωνο, και ότι ήθελε προκύψει.

Η πρώτη εξήγηση είναι αυτή  που έρχεται αναμνησιακά και εύκολα στο μυαλό , βρε καλωστην την δεκαετία του 80 ,  εκεί που έμεινε και η Ρούλα με τις Βάτες της. Έχω την αίσθηση όμως, πως το όλο παιχνίδι κρύβεται κάπου αλλού, λίγο πιο πίσω, στην δεκαετία του ‘ 40. Σε εκείνη την περίοδο της κρίσης και του πολέμου, που οι όγκοι έχασαν  την ισσοροπία , όπως και η ίδια η ζωή , και η γυναίκα έπαιζε ανάμεσα στους στιβαρούς ώμους – σαν άντρας- προσπαθώντας όμως να βρει και μια κάποια κοριτσίστικη αθωότητα. Το γόνιμο σύμβολο του σεξ αλά Μέριλυν επιστρέφει μετά τον πόλεμο – όπως του αρμόζει.

Σήμερα λοιπόν , ακόμα μέσα σε μια κρίση, αλλά σε μια εποχή που οι γυναίκες απολαμβάνουν περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες όσο ποτέ άλλοτε , η μόδα έρχεται να παίξει με όλους αυτούς τους συμβολισμούς. Πιο δυναμικές – με ώμους που το αποδεικνύουν αλλά με καλύτερο χιούμορ – οι αναφορές στην δεκαετία του ’80 είναι , αν μη τι  άλλο – διασκεδαστικές.

Το σακάκι του οίκου Balmain , το ορόσημο αυτής της αλλαγής αλλά και πιθανότατα ήδη ένα κομμάτι  της ιστορίας  της μόδας , έκανε μέχρι και σήμερα τις μεγαλύτερες πωλήσεις των τελευταίων 2 ετών , για να αντιγραφεί με την σειρά του εκατοντάδες φορές, μέχρι – κάπου του χρόνου – το φορέσουμε στα κοντινότερα Zara.

Εντρυφήστε

Ανάλυση από την Suzy Menkes

Πατρόν από την δεκαετία του ‘40

Ολόκληρη η συλλογή του οίκου Balmain για τον Χειμώνα 2009 – 10

Το ανυπέρβλητο βίντεο του George Michael  για το τραγούδι  “Father Figure “

Κάποια κορίτσια σταματούν τις ονειρώξεις για τον πρίγκιπα και το φαλλικό άλογο, μαυρίζουν το ροζ, κάνουν οριστική ειρήνη ή ξεκινουν πραγματικό πόλεμο με την μάνα τους.Στην τελική οι προ ραφαηλίτες ήταν μεγάλοι  μισογύνηδες.

Γίνονται δηλαδή γυναίκες και ασχολιούνται με ρούχα φτιαγμένα sur mesure.

Για τα κορίτσια που δεν οδηγούν, όπως εγώ, η πισίνα στην Αθήνα αποτελεί κομβικό σημείο – φτάνω πολύ γρήγορα με το μετρό,  δροσίζομαι μαυρίζω διαβάζω εφημερίδα και λιγότερο σοβαρά έντυπα , και μου αφήνει το περιθώριο να χαζέψω σε λίγα τετραγωνικά πολλά κορμιά με διαφορετικά μυαλά, και συχνά, με εκκεντρικές συμπεριφορές.

Το καλοκαίρι αυτό είδα στην πισίνα, σχεδόν τα πάντα. Ρώσους με σιλικονάτες συνοδούς και τάνγκα, ινδές νύφες με νωπή χέννα ακόμα στα χέρια και στα πόδια, φωνακλάδες ιταλούς, κομπλαρισμένους έλληνες και  χαμηλόφωνους βορειοευρωπαίους.  Κάτω από τον ήλιο σχεδόν όλοι απομαγνητίζονται, η ζαλάδα της ζέστης τους κάνει σχεδόν ζοφερούς και τα κορμιά τους εκτεθειμένα.

Ναι , είδα πολλά κορμιά, σχεδόν σε όλα τα μεγέθη και χρώματα.  Δίπλα μου, από αριστερά και δεξιά, σάρκα, γάμπες , χέρια , στήθη. Η γυναικεία μου συνείδηση δεν σταματούσε την σύγκριση αλλά μετά από λίγο με ζάλιζε και μένα ο ήλιος – ήταν μόνο σάρκα, λιπόσαρκη ή μη.

Μια από τις σταθερές παρουσίες  κάθε Κυριακή είναι μια παρέα από 4- 5 κορίτσια. Μπουκάρουν με άσπρη πετσέτα ξενοδοχείου, τυλιγμένες σαν να έχουν βγει μόλις από το ντους. Δεν κρατούν τσάντα, τίποτα, μόνο την πετσέτα τους.  Μόλις κάθονται στις ξαπλώστρες, ντροπαλά βγάζουν τις πετσέτες τους. Είναι όλες τόπλες .

Καμία από αυτές δεν έχει αυτό που λέμε «ιδανικές αναλογίες» , όλες τους κουβαλούν από λίγα έως παραπάνω από αρκετά κιλά. Είναι όμως πιτσιρίκες με μεγάλα και στητά στήθη .

Το θέαμα γίνεται σιγά σιγά εξωπραγματικό  - χυμώδη κορίτσια με φτηνά μαγιώ και σαγιονάρες  και τα μεγάλα τους στήθη έξω να χασκογελούν και να παίζουν με τα νερά. Το γυναικείο στήθος υπνωτίζει, σε υποβάλλει και κυριαρχεί στο χώρο , που προοδευτικά μεταμορφώνεται στην χώρα των βυζιών.

Σκέφτηκα τότε, υπό την επήρεια όλων αυτών των βυζιών, πως η γυναικεία σιλουέτα είναι αυτή που ορίζει τον χρονοτόπο μας , που αυξάνει την βιο- ενέργεια ( αν υπάρχει τέτοιο πράγμα), που  δημιουργεί αναμνήσεις και συγκινήσεις, άγχος και διέγερση. Και τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με τις «ιδανικές αναλογίες» .

Αν η αντικειμενική ομορφιά αποστομώνει με την παρουσία της , η υπόλοιπη ατέλεια που κουβαλάμε εμείς οι κοινές θνητές είναι ικανή να αλλάξει το σκηνικό και ίσως ολόκληρο το σενάριο.

Ζούμε στο βασίλειο των γυναικών.

Κάποιοι ζουν το «ωραιότερο καλοκαίρι της ζωής τους». Πλατσουρίζουν μαζί, αγκαλιάζονται χαϊδεύονται μαυρίζουν ανεβαίνουν σε φουσκωτά στρώματα, σωσίβια, σαμπρέλες. Με την βοήθεια της άνωσης του θαλασσινού νερού κάνουν ακροβατικά. Ποζάρουν.

Κάποιοι άλλοι σκανάρουν . Συνεχώς, με άποψη, με πείσμα και εργατικότητα, ψάχνουν, περπατούν πάνω κάτω την παραλία, μπαίνουν –βγαίνουν από την θάλασσα. Περιμένουν. Κοιτάζουν.

Εντωμεταξύ μερικοί αγκαλιάζονται μόνο για φωτογραφικούς λόγους, είναι χαρούμενοι  με τα ίδια επιχειρήματα, ψάχνουν για χειροπιαστές αναμνήσεις, ετοιμάζονται για το βραδύ.

Οι θείες φορούν πάνινα μεγάλα καπέλα , ολόσωμα μαγιώ, κυκλοφορούν ανά 5, μουλιάζουν στο νερό, μετράνε τους αρραβώνες τους γάμους τα μνημόσυνα και τι θα μαγειρέψουν το βράδυ.

Εγώ έγινα κατίμαυρη,  τέλειωσα το “Lucky” της Jackie Collins, η κρητική προφορά επανήλθε πλήρως, βάζω την μάσκα για να βλέπω. Τον βυθό.

Αυτά.

Όπου η Άντα Φτυς με μυεί στον κοσμό που ανήκουν όλες οι τσούλες της γής – και όλα αυτά διαδραματίζονται στον εργασιακό μου χωρό και μέσω τσατ.

2:32 μμ Μαργαρίτα τι λες ? να διαβασω ουρανια προφητεία στις διακοπές? ή μαλακια

3:38 μμ Άντα Φτυς: siga mi diavaseis ourania profiteia

Μαργαρίτα: giati re

Άντα Φτυς: να διαβάσεις jackie collins

έχεις όλη τη χρονιά να γίνεις καλλίτερος άνθρωπος

3:39 μμ το καλοκαίρι κάνουμε διακοπές

ΔΙΑ-ΚΟ-ΠΕΣ

Μαργαρίτα : nai alla to exw spiti kai den to exw diavasei

Άντα Φτυς: αυτό περιλαμβάνει και την προσπάθεια να γίνουμε καλλίτεροι άνθρωποι

Μαργαρίτα: plus perisy diavasa o erwtas staxronia tis xoleras

Άντα Φτυς: το καλοκαίρι κάνουμε κάτι διαφορετικό από τη ρουτίνα

Μαργαρίτα: kai kapaki maria antoyaneta

Άντα Φτυς: να, μπορείς ας πούμε να προσπαθήσεις να γίνεις ΤΣΟΥΛΑ

3:40 μμ Μαργαρίτα: axaxaxax

Άντα Φτυς: ε, πώς σου φαίνεται αυτό?

δεν είναι ωραία ιδέα?

και πολύ καλοκαιρινή?

Μαργαρίτα: na dokimasw kalytera na paiksw tavli?

Άντα Φτυς: συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ ένα βιβλίοο που να κομποζάρει με το τάβλι

αλλά με την τσουλοσύνη μπορώ να σκεφτώ ένα σωρό

3:41 μμ Μαργαρίτα : οχι ενα βιβλιο της βαμβουνακη κομποζάρει

Άντα Φτυς: τα έχω τα Τζάκι Κόλλινς

Μαργαρίτα: ωραια

Άντα Φτυς: ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ???

θα πάθω αναφυλαξία

Μαργαρίτα : θα μου τα δώσεις

λολ

Άντα Φτυς: τα έχω και στο πρωτότυπο

Μαργαρίτα: και εγω ΤΗ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ

Άντα Φτυς: έτσι έμαθα αγγλικά, τι νομίζεις?

Μαργαρίτα: θεαααα

Άντα Φτυς: ήμασταν φτωχοί

πού λεφτά για φροντιστήριο

3:42 μμ Μαργαρίτα: αλλα πιστευατε στο μανικιουρ

στις βατες

Άντα Φτυς: ένα καλοκαίρι ολόκληρο διάβαζα τζάκι και μετά έδωσα για λόουερ

με Α το πήρα

Μαργαρίτα: και τον καθηγητή επίσης

Άντα Φτυς: ξέρω και πάρα πολλές βρισιές

Μαργαρίτα: εντυπωσιακο

Άντα Φτυς: (ασχολίαστο)

ναι ναι

μουνί

και πάρα πολλά συνώνυμα για το πήδημα

Μαργαρίτα: εγω μεχρι τα 19 μου έλεγα σαλαμα μπιτς

3:43 μμ Άντα Φτυς: σαλαμα μπιτσ?????

στη νότια κρήτη βρίσκεται αυτό?

Μαργαρίτα: son of the bitch

Άντα Φτυς: το κατάλαβα, βλακσ

Μαργαρίτα: α καλα

σαλαμα μπιτς

3:44 μμ ωραια θα διαβάσω τζακι κολλινς

Άντα Φτυς: ωραία

θυμήσου όμως

Μαργαρίτα: ?

3:45 μμ Άντα Φτυς: με τι κομποζάρει η Τζάκι?????

εεεεε????

Μαργαρίτα: με τι

με ένα τζιπάκι?

Άντα Φτυς: έλαμουν τε?

Μαργαρίτα: με ένα μπλουζάκι ?

με ενα ντουζακι?

Άντα Φτυς: με ΤΣΟΥΛΟΣΥΝΗ!!!!

3:46 μμ Μαργαρίτα: αχαχαχαχαχαχαχχαχ

δεν καταληγει σε – ακι όμως

θα ήθελα να ρωτησω ομως

Άντα Φτυς: ΝΟΜΙΖΕΙΣ!

στην κρήτη θα είσαι

όλο με -άκη θα το κάνεις

3:47 μμ στο να χέρι τη τζάκι

στο άλλο τον πελεκανάκη π.χ.

είδες? Όλα ταιριάζουν

Μαργαρίτα: αχαχαχα

σωστοοοοοοοο

Άντα Φτυς: τίποτα, δεν ακούω κουβέντα

αυτό το καλοκαίρι σου ανήκει

3:48 μμ Μαργαρίτα : φιλη μου θα το καταλάβεις μετά, αλλά αυτό είναι το καλοκαιρι σου )))

και θέλω ανάλυση της τσουλοσύνης

Άντα Φτυς: δεν θα φάμε όλη τη μέρα με αναλύσεις

3:49 μμ πάρε το soundtrack του καλοκαιριού σου

Μαργαρίτα : axaxaxaxaxxaxaxxa

NAI

NAI

NAI

3:51 μμ Άντα Φτυς: ανέβασέ το φβ

να σου κάνω like και να είναι σαν αυνανισμός

να το ανεβάσω κι εγώ

και να μου κάνεις κι εσύ

Μαργαρίτα: ναι ! 8α κανουμε και οι δυο

και ολοι να ζηλευουν την φιλια μας

3:56 μμ τι τελειο μαλλι – λεοντή έχει η σαμάνθα εδώ

και τελειο γήινο μεικ απ

3:57 μμ Άντα Φτυς: λυπάμαι που το λέω, αλλά το όλο στάιλινγκ είναι πολύ μαμά μου

Μαργαρίτα: ναι! και δικια μου

Άντα Φτυς: ρε συ, πρέπει να μαζευτούμε να δούμε φωτος κάποια στιγμή

Μαργαρίτα : τι φωτος

Άντα Φτυς: από 80σ

3:58 μμ Μαργαρίτα : ενταξει το 84 ήμουν λιγοτερο απο 10

δεν ειχα και τόση πλακα

ενω πριν απο 7 χρόνια ειδες ποση πλακα ειχα

λολ

4:00 μμ Άντα Φτυς: καλά, των γονιών μας τις φωτό έλεγα….

4:01 μμ Μαργαρίτα: α οκ

νενε

Άντα Φτυς: εγώ έτσι κι αλλιώς ήμαν αγέννητη το 84

Μαργαρίτα: σατ απ

Η Αντα Φτυς είναι φίλη μου. Δηλαδή οχι μια απλή γνωστή, φιλιά στο μάγουλο, τι ώραια που είσαι σήμερα , ναι να τα ξαναπούμε, πέρασα πολύ καλά και τα λοιπά.

Φίλη μου, όπως οι γυναικείες φιλίες που εσείς αγόρια δεν θα καταλάβετε ποτέ. Με απαραίτητη προυπόθεση την υπερανάλυση των πάντων και όλης της γκάμας των συναισθημάτων, τα βρώμικα μυστικά, τις χαζο- υπαρξιακές αναζητήσεις, το δέσιμο του πόνου. Την συμπόνια .

Τελοσπάντων, αν εγω είμαι πλεον σίγουρη πως έχω σχεδιαστεί για το καλό και το ωραίο (booooring) , η Άντα έχει σχεδιαστεί για το δράμα. Με αποτέλεσμα να εκνευρίζει η μια την άλλη με έναν ακατάληπτο, σχεδόν αηδιαστικό τρόπο.

Παραμένουμε όμως σχεδόν ανικανες να αποχωριστούμε η μία την άλλη, γιατι θα ήταν σαν να αρνιόμαστε την άλλη αλήθεια της ζωής.

Την ζηλεύω πολύ όταν γράφει – γράφει πέρα από αυτήν , πέρα απο ότι έχει μάθει, όχι πάντα με απόλυτη απόλυτη ειλικρίνεια αλλά γραφει γιατι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, γιατι –τρομερά κλισέ – την απελευθερώνει.

Γιαυτό και έχει ιερή μανία με την ανωνυμία της, με το ψευδωνυμό της, είναι όλα αυτά που δεν πρέπει να εξηγεί που δεν θέλει να υπολογίσει ως δόκιμα. Ίσως.

Είναι μια εξαιρετικά σκληρη και τρυφερή πιο μέσα , απογυμνωμένη και αστεία, γυναικεία γραφή.

Τέλειο;