H Bάνα των πλυντηρίων

Τον τελευταίο καιρό κόσμος μπαίνει στο blog μου επειδή ψάχνει την Joan Jett.  Βρίσκουν την παρακάτω  ιστορία του 2007 με σχεδόν βασικό ήρωα  το πνεύμα της Jett. Oλα αυτά τα είχα γράψει ένα πρωί σχεδόν υπνωτισμένη, την ιστορία την είχα ονειρευτεί το προηγούμενο βράδυ.

Ναι, μη σκιάζεσαι αγαπητέ αναγνώστη. Ονειρεύομαι κολλεξιόν ρούχων, ιστορίες, τους φόβους μου και χρώματα, αν και μου λένε πως αυτό είναι αδύνατο. Τα ονείρα λένε πως είναι πάντα ασπρόμαυρα.

Δεν έχω ονειρευτεί ποτέ το μέλλον μου, ούτε καν το τρέηλερ.  Απόψε θα ήθελα να ονειρευτώ εμένα να υπογράφω ένα συμβόλαιο σε πανηγυρική διάθεση, με την μπάντα του Δήμου να παίζει και εγω να φοράω φράκο χρυσό. Το συμβόλαιο θα γράφει μόνο “ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ”

Εν έτη 2007 η Βάνα είχε τα μαύρα κορακίσια μαλλιά  της Joan Jett και φορούσε γκέτες με ψηλοτάκουνες γόβες. Εικοσιδύο χρονών η Βάνα.  Ούτε που ήξερε ποια ήταν η Joan Jett.
Είχε ονειρευτείτο χτένισμα ένα βράδυ,το πρωί  το ζωγράφισε νευρικά σε μια χαρτοπετσέτα με ένα μολύβι ματιών και πήγε τρέχοντας στο κομμωτήριο. Ο Πάρης της είπε πως είναι πολύ hip. H Bάνα παρέμεινε σιωπηλή.
Πριν από 2 χρόνια το κούρεμα , μετά απο 2 μήνες  η δουλειά στα πλυντήρια.
Ιδέα του νονού της από την Αμερική, πλυντήρια με κέρματα δεν έχει κανείς στην Αθήνα ( ή τουλάχιστον έτσι πίστευε), έκατσε και έμαθε τα κόλπα και έφτιαξε ένα κομπλέ στη Κυψέλη. Δώρο για τη βαφτιστήρα του, τη Βάνα.
Το πέπλο της ανησυχίας για το κορίτσι είχε γίνει πλεον απο τσόχα  στην οικογένεια. Δεν μίλαγε ποτέ , μάσαγε συνέχεια τσίχλα με ρυθμό, χτύπαγε στο ίδιο ρυθμό τα τακούνια της , και κοίταζε ξαπλωμένη στο σαλόνι μια συγκεκριμένη γωνία στο ταβάνι.
Ο νονός σκέφτηκε τα πλυντήρια σαν τη προίκα της, την σωτηρία της και την απαλλαγή του από τις ενοχές που τόσο έντεχνα είχε αφήσει στους ώμους του η άγια ελληνική οικογένεια.
Έτσι, η Βάνα βρέθηκε στα 22 της να μασάει τσίχλα, να φοράει γκέτες και διοικεί επιχείρηση πλυντηρίων με κέρματα.
Κατά ένα περίεργο τρόπο και χωρίς καμία προσπάθεια μαρκετινγκ ή προώθησης,  η Βάνα συνέχιζε να μη μιλάει και να μασάει, και η επιχείρηση εξελίχθηκε σε εξαιρετικά κερδοφόρα. Πέρα από τους μετανάστες που βρήκαν μια λύση για τη μπουγάδα τους το μυστηριώδες φως και η σχεδόν αλαζονική ματιά της Βάνας μάζευαν τους γαμπρούς σε ακτίνα 15 χιλιομέτρων.
Η  Βάνα συνέχισε να μασάει,  να μη μιλάει και να μην το δίνει σε κανένα.
Το φώς της συνέχιζε να φωτίζει το μικρό της γραφειάκι,  κάνοντας το μαγαζί σχεδόν μαγικό και απόκοσμο, βουτηγμένο στο μυστήριο.
Η φερέλπιδες γαμπροί / εραστές έκαναν και αυτοί τους δικούς τους ομόκεντρους κύκλους , πρώτο βλέμμα – ενθουσιασμός – φλέρτ- επίμονο φλερτ – σχεδόν απελπισμένο φλέρτ – απογοήτευση- αλκοόλ – καινούριος στόχος / νέο θήραμα.
Παρέμειναν βέβαια κάποιοι, γραφικοί πλέον εραστές της καρπαζιάς που επέμεναν σταθερά ,αλλά η Βάνα των πλυντηρίων δεν το έδωσε ποτέ και σε κανέναν.
Παρέμεινε έτσι, αρκετά εύπορη, φορούσε  πάντα γκέτες , τα μαλλιά ίδια με της joan Jett, τα βράδια ψιθυρίζε στο αυτί υποσχέσεις και πρόστυχα στην Πακιστανή που είχε γνωρίσει στην δουλειά.
Η Βανα των πλυντηρίων αγαπούσε τα κορίτσια.
Όλα τα παραπάνω περι μυστηρίου, φωτός, και αλαζονικού βλέμματος, ήταν μονάχα τα επίφοβα αποτελέσματα των φυλακισμένων σπερματοζωαρίων επιδόξων εραστών που θόλωναν την όραση και γενικότερα τις αισθήσεις.