Γιατί δεν θα γίνω ποτέ λογοτέχνης – ποτέ Φρανσουάζ Σαγκάν

Τελικά είμαι εξοργιστικά βαρετός άνθρωπος. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Διαβάζω άλλα γυναικεία μπλογκ, κείμενα από γυναίκες , και εκεί βλέπω διηγήσεις, ιστορίες με τον Μ.  και τον Κ.  και τον Γ. ( ναι όλοι οι άντρες γραφονται με ένα γραμμα της αλφαβήτου, μπορεί να υποδηλώνει και αριθμητική σειρά).

Εγώ τίποτα. Αναρωτιέμαι, δεν έχω και εγώ να γράψω για ένα ανεκπληρωτο πάθος , ίσως για ένα εκπληρωμένο, για μια ξεπέτα, ένα σουρσιμο, στην τελική για ενα μεγάλο έρωτα.  Εχω, τι νομίζεις – τι διάολο κορίτσι είμαι, είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ειναι πως κάτι θα χω- αλλά δεν μπορώ να τα γράψω. Δεν μπορώ.

Ισως τελικά γιατι τα δικά μου τα τελικά του πόθου, του έρωτα, ολοκληρώνονται μέσα στο μυαλό μου και κατά την διάρκεια των πράξεων. Αυτό ναι, δεν υπάρχει τίποτα που δεν θα πω, δεν υπάρχει τιποτα που δεν θα κανω αν το αποφασίσω. Τίποτα δεν μένει σε ένα παράλληλο σύμπαν, όλα γίνονται εδώ, στο δικό μου. Εκπληρώνονται όλα σε ενεστωτα, βαριέμαι τον μέλλοντα και ο αοριστος, ο παρατατικός είναι ντεμοντέ. Τώρα, εδώ, τώρα , είμαι ανυπόμονη, τώρα λέμε.

Ίσως τελικά δεν γράφω τέτοια  γιατι το μπλογκ το διαβάζει και ο πατέρας μου. Τελικά.