Θαυμαστής (μου)

Δουλεύει στο μαγαζί οπτικών, ακριβώς απέναντι από την στάση του λεωφορείου που παίρνω για να παώ στη δουλεία. Μας χωρίζει ένα δρόμος διπλής κατευθυνσης και πεζοδρόμια. Δηλαδή γύρω στα 80 μέτρα. Σχεδόν από ένστικτο σηκώνεται λίγα λεπτά πριν έρθει το λεωφορείο μου, πλησιάζει την βιτρίνα και με κοιτάζει, μέχρι να μπω στο λεωφορείο και να κάτσω, που επίτηδες ( γυναίκες!) διαλέγω να καθήσω σε θέση για να με κοιτάζει άνετα.

Πρέπει να είναι στην ηλικία μου ή και λίγο μικρότερος, και σαν γνήσιος εμμονοληπτικός stalker ( βασικά τραβάω τους εμμονικούς για έναν περίεργο λόγο που δεν έχω καταλάβει ακόμα) φοράει κάθε μέρα καρώ κοντομανικο πουκάμισο.

Χάλια θα μου πείτε . Αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι θέμα αισθητικής είναι θέμα άποψης.

Η ενδυματολογική του εμμονή με είχε συνταράξει, οφείλω να ομολογήσω. Φανταζόμουν το σπίτι του, την ντουλάπα του, τεράστια και τακτική γεμάτη καρώ κοντομάνικα πουκάμισα, ένα για κάθε μέρα.

Ο άνθρωπος αυτός ήθελε ( θέλει ) εμένα που κοιτάζω σε αυτόν, εκείνα που αποφεύγω περισσότερο – την εμμονή, την επανάληψη, το ίδιο-ρούχο-κάθε-μέρα.

Υπήρχε μαγεία αναμεσα μας και το ξέραμε.

Χθές όταν τον είδα, το καρώ πουκάμισο είχε αντικατασταθεί με ένα καφέ t-shirt. Σήμερα από ένα πράσινο πόλο.

Απογοητεύτηκα πλήρως. Δεν περίμενα ποτέ κάτι τέτοιο από αυτόν.

Θυμωμένη μπήκα στο λεωφορείο και έφυγα μακριά του.