Big Shoes

Μου είναι αδύνατον πλέον να τα αποφύγω γιατί βρίσκονται παντού – η μόδα άλλωστε είναι σαρωτική, εξαπλώνεται γρήγορα  σαν επιδημία, αρχίζει από το κεφάλι ενός δημιουργού και συνεχίζει επωνυμα κα μη, αναμεσα σε επιδείξεις, περιοδικά και βιοτεχνίες. Μέχρι να μην μπορείς να τα αποφύγεις από πουθενά.

Ετσι λοιπόν, τα μεγάλα παπούτσια (aka υπερμεγέθη τακούνια, πλατφόρμες) αυτό το καλοκαίρι είναι περισσότερο τόσο εδώ που δεν τα ψάχνεις καν, αμφισβητούν χαιρέκακα το δικό σου σπίτι. Εμποτίζοντας  το υποσυνείδητο της απλής, μέσης  καταναλώτριας, που θα τα αγοράσει – ντεφάκτο.

Με εκνευρίζουν απίστευτα αυτά τα παπούτσια. Προσπάθησα να αντισταθώ και να καυτηριάσω το γεγονός  με εμπεριστατωμένες θεωρητικές απόψεις όταν τα μοντέλα έπεφταν στο show της Prada, μειδίασα ικανοποίημενη με κάποιο άρθρο του Ζαχαριάδη στο Big Fish που μίλαγε για τα «παπούτσια stripper» και συνέχιζα έτσι προσεκτικά, με επιμονή και καθαρό μυαλό να σχεδιάζω  την εξόντωση τους.

Δυστυχώς υπήρξε αδύνατον – συμφωνα με την ιστορία της μόδας και την απαραίτητη σημειωτική / κοινωνιολογική ανάλυση οι μεγάλοι όγκοι  στα αξεσουάρ συμβαδίζουν με τις περιοδους κρίσεις και σχεδιαστικής ανασφάλειας. H  ισσοροπία του γυναικείου κορμιού καταρριπτεται για να δώσει  την πολυπόθητη σταθερότητα ( μεγάλοι όγκοι) αλλά και την εξεζητημένη πολυτέλεια που πριν την κρίση εκδηλωνόταν με άλλους τρόπους.

Μαρκετινίστικα πάλι, τα αξεσουάρ, καταναλωτικό αγαθό που μπορεί να αγοραστει πιο εύκολα από μεγαλύτερο ποσοστό καταναλωτριών, η τσάντα είχε πλέον εξαντληθεί από σχεδιαστική άποψη το επόμενο βήμα ήταν, φυσικά, τα παπούτσια.

Ναι,  άλλα είναι άσχημα – ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΗΜΑ.

Και ακόμα χειρότερα, θα συνεχίσουν για όλο το 2010.