Giovanna

Τι γυναίκα παιδιά

Χάζευα την προηγούμενη εβδομάδα ευλαβικά την ταινία « ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» αφού το βιβλίο για μένα είναι κάτι σαν μαξιλάρι τρυφερότητας , μπορώ πάντα να ξαπλώσω στις σελίδες του.

Η ταινία δεν είναι καλή , μην κοροϊδευόμαστε, για τον απλούστατο λόγο πως μιάμιση ώρα φιλμ δεν μπορεί να χωρέσει 50 χρόνια , να δείξει χαρακτήρες, που να τους καταλαβαίνουμε και να αντιλαμβανόμαστε τις επιλογές τους.

Ίσως τελικά ο «μαγικός ρεαλισμός» της Ιζαμπελ Αλιέντε και του Μάρκες ( δείτε τι πατάτα βγήκε το «Σπίτι των Πνευμάτων» με ένα ύπερ –καστ) δεν μπορεί να απεικονιστεί, να βγεί στο πανί. Βιβλία φτιαγμένα για να ζουν στην φαντασία μας, εκεί που όλα είναι πιθανά και όλα εξηγούνται.

Αδικαιολογήτως λοιπόν, ακόμα σκέφτομαι την ταινία. Μπορώ να σκεφτώ πως, σαν απύθμενα ρομαντική, με συγκινούν τα πάντα, ακόμα και τα πιο νερουλά , το άλλο είναι ότι αν μου συνδυάσεις ρομαντική ιστορία με κοστούμια εποχής ( με ιδιαίτερη αδυναμία στους άντρες με περούκες ) με έχεις δική σου.

Αλλά δεν μπορούσα να χορτάσω αυτή τη γυναίκα. Αυτά τα ξεθωριασμένα γαλάζια μάτια, το σφιγμένο χαμόγελο με την υπόσχεση πάθους, τις παραγράφους που θα μπορούσαν να γραφτούν για μια της ματιά. Δεν περιμένεις τίποτα από αυτή και όλα δυνατά. Κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη Φερμίνα.

Η Giovanna Mezzogiorno είναι ιταλίδα, και μου φαίνεται πως είναι όλος ο κόσμος είναι στα πόδια της.