To πρόβλημα όταν ζεις με έναν πρώην χεβιμεταλλά

…ουσιαστικά δεν υπάρχει.Σιγά σιγά τα συνηθίζεις όλα.Το μελαγχολικό του βλέμμα όταν αναπολέι τα παντελόνια σωλήνες και τις αρβύλες, τις συγκινησιακές του επιρροές απο τις συναυλίες του συγκροτημάτων που είχε δει και ακούσει ΠΡΙΝ γινουν γνωστά, ΠΡΙΝ από όλους.
Ακόμα αγαπάς σιγά σιγά τις γκαγκανοφωνάρες και αναγνωρίζεις την συμβολή τους στην συγχρονη μουσική σκηνή.
Αποδέχεσαι με στωικότητα την αυθάδικη γκριμάτσα και την θρασύτητα που αφήνει σαν σουβενίρ το ROCK (σεβασμός στην προφορά παρακαλώ) στον χαρακτήρα και συμπεριφορά του.

Ολα πάνε καλά μέχρι που ανακαλύπτει το καλύτερο άλμπουμ για το 2007.

Εκεί η εμμονή και η τρέλα σχεδόν αγκαλιάζονται γιατί πρέπει να το ακούμε ΣΥΝΕΧΕΙΑ στο διαπασών ΠΑΝΤΟΥ, με ενθουσιασμό.
” μα δεν είναι γαμάτοι ?”

Είναι αγάπη μου, αλλά θα με αναγκάσεις να προβώ σε μέτρα.
Είπαμε αναζήτω και ποια είμαι αυτήν την εποχή.Και σίγουρα δεν είμαι rocker (σεβασμός στην προφορά παρακαλώ).

Ασχετο, αλλα μιας και είπα για την περίφημη “αναζήτηση του εαυτού μου”, δεν μπορώ να ξεκολλήσω από αυτό τις τελευταίες μέρες.  Και είναι τόσο μα τόσο αλήθεια.