( και ο παραπάνω τίτλος μόλις κέρδισε το βραβείο κλισέ)

1. Βεντάλια. Δροσίζει, δίνει στύλ, κάνεις και νάζια

2. Τα γεμιστά. Με φέτα. Με γιαούρτι όπως τα τρώμε στην Κρήτη. Να τα μαγειρεύεις σπίτι σου. Με μαύρο ρυζάκι

3. Οι Cardigans. To τραγούδι Carnival. H τραγουδίστρια με το ροζ παλ φόρεμα δεκατίες 60 σε γραμμή Α ( εγκυκλοπαιδικές γνώσεις διάβασε το προηγούμενο ). Να το ακούς και να ετοιμάζεις γεμιστά, με μαύρο ρυζάκι είπαμε. Και να γαιδουροφονάζεις το ρεφραίν “come on and love me NOW” . Επιτακτικά. Για να σε αγαπάνε

4. Κάτι άλλο που ντρέπομαι να το πω τώρα. Ισως το καλοκαίρι του 2009 να είναι όμως πραγματικότητα. Και θα βρώ κάτι άλλο να ντρέπομαι να ομολογήσω πως θέλω.

Είναι κακό πράγμα η τεμπελιά. Έτσι όπως το βλέπω γραμμένο θα μπορούσε να γίνει και κεντημένο σεμεδάκι παύλα κάδρο δίπλα στο «καλημέρα».
Διαβάζω καμιά φορά το blog του κ.Δαβαράκη ( Μαρία να κάνεις κλικ και εκεί www.prosopa.com) που λέει και αυτός ο χριστιανός για την τεμπελιά του, λέω και εγώ ααα κοίτα τα μεγάλα μυαλά συναντιούνται ε αφού είναι και ο Δαβαράκης μπορώ να είμαι και εγώ λίγο και άλλα τέτοια ηλίθια
Τελοσπάντων τα λέω όλα αυτά γιατί έχουμε και ένα σκοπό, τον Νοέμβριο γίνομαι 30 και έχω και κάποια θέματα να λύσω ως προς τη νέα δεκαετία. Τελοσπάντων ξανά.

Ενώ λοιπόν σκεφτόμουν όλο αυτό τον καιρό τι και πως θα γράψω για τον Υves Saint Laurent ( o καθείς με τα προβλήματά του σε αυτή τη ζωή ) , είχα αποφασίσει πως οπωσδήποτε θα μπει αυτή η φωτογραφία

Μου αρέσει πολύ γιατί έχει και ένα μεταφυσικό χαρακτήρα, δηλαδή δείχνει τις ζωές μας και πως διασταυρώνονται με άλλες ζωές και πως μετά ( οι ζωές) δεν συναντιούνται ποτέ ξανά ή ίσως ξανασυναντηθούν και τι συμπαντικό μπουμ γίνεται σε αυτές ( τις ζωές).
Αν δεν καταλάβατε ακόμα, στην φωτογραφία βλέπουμε δυο νεαρότατους Yves Saint Laurent και Karl Lagerfeld , στην απονομή του βραβείου του Sécrétariat International de la Laine (σημαντικότατη βράβευση της εποχής) που το πήρε ο πρώτος , και ο δεύτερος έμεινε αν μη τι άλλο δεύτερος .
( όχι δεν είναι κακία για τον Γερμανό μαιτρ με την έκδηλη του προτίμηση προς τις ξανθιές , αν μη τι άλλο παραμένει ένας από τους πιο παραγωγικούς και δημιουργούς με βλέμμα και άποψη που ξεπερνά εμάς και την εποχή μας)
Είναι λίγα ελάχιστα χρόνια πριν φύγει ο Christian Dior από την ζωή και πριν αρχίσει η πρώτη μεγάλη επαγγελματική πρόκληση για τον Yves.
Έρχεται να αναλάβει τον οίκο Dior σε μια εποχή που η γυναίκα αρχίζει σιγά σιγά να αντιλαμβάνεται την πολυτέλεια με άλλον τρόπο, και εγκαταλείποντας σιγά σιγά τις μεγαλειώδεις φούστες της κλασσικής γραμμής Dior. Από την άλλη ο Γάλλος επιχειρηματίας που στήριξε τον Dior στα πρώτα του βήματα και χρηματοδοτεί τον οίκο, πιέζει . Για παραγωγή, για κατανάλωση.
Η τραπεζοειδής φόρμα ( Ligne Trapéze) που λάνσαρε ο μαιτρ στην πρώτη του κολεξιόν Dior , είχε να πει πολλά και άνοιξε διάπλατα ακόμα περισσότερα μάτια . Η μέση έφυγε από τη μέση, αφού η καινούρια γραμμή «άλφα» (δηλαδή τραπέζιο) δεν τόνιζε ή έσφιγγε κανένα σημείο του κορμιού, δίνοντας έτσι έξτρα πόντους άνεσης και μινιμαλιστικής κομψότητας. Το φόρεμα αυτό ήταν άνετο, εύκολο, έδινε φρεσκάδα και μπορούσε έξυπνα να διακοσμηθεί ή συνδυαστεί .Η γραμμή αυτή, είναι ο προπομπός των «επαναστατικών» νιάτων της δεκαετίας του ’60 που το μίνι πια φόρεμα σε γραμμή Α θα μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες της μόδας, ανάλαφρο με παιδική χροιά σε πολλά ( μα πάρα πολλά ) χρώματα.

Ξαναγυρνώντας τώρα στα συμπαντικά μπουμ και στην πρώτη φωτογραφία, δείτε τι βρήκα τις τελευταίες μέρες, που με έκανε να χαμογελάσω αν μη τι άλλο , με στυλ.

* και για να πούμε του στραβού το δίκιο, το κέρδισε και ο Kaizer το βραβειάκι του το 1954. Για το καλύτερο παλτό. Να τα λέμε όλα δηλαδή.

- Ζα έχετε μωρέ ;

- Αίγες

- Ήντα;

- ΑΙΓΕΣ

-Πολλά ;

- Καμιά ογδονταρία. Παίρνουμε και κανά γουρούνι, το σφάζουμε, το τρώμε, μετά παίρνουμε άλλο.

( Συζήτηση όπως μου την μέτεφερε ο αδελφός μου στο τηλέφωνο, μεταξύ φαντάρων - τι άλλο κρητικών - που περιμένουν το καράβι για Ρόδο, και μέτα το άλλο καράβι για Καστελόριζο)

Ναι ο αδελφός μου θα υπηρετήσει εκεί μαζί τους, και ΝΑΙ ο ένας από αυτούς έχει πάρει μαζί του τα στιβάνια του.

Σε λίγη ώρα θα επιστρέψουμε στον Yves Saint Laurent και το γνώριμο κλίμα αυτού του blog

( ναι, η εβδομάδα που πέρασε καθηλώθηκε, σχεδόν γονάτισε από την επισκεψή της στην Αθήνα)

1. ‘Όσο μεγαλώνω, αντιλαμβάνομαι πως δεν πρόκειται να την γλυτώσω, κάνω όλα τα σπαστικά που έκανε εκείνη σε μένα. Δηλαδή της μοιάζω, δηλαδή «σαν την μάνα σου έγινες».Τα σούπερ ατού μου ( μας), η ανυπόφορη γκρίνια και το κλαψούρισμα, μέχρι να φτάσω σε κρεσέντο υστερίας για το τι θα γίνει στο μέλλον , και γιατί-δεν το-κάνουν-όπως-το-λέω εγώ. Όταν συναντιόμαστε , το κοινό ταπεραμέντο συναντιέται και το τουρνουά αρχίζει.
2. Η μητέρα μου κατέχει την τρομερή πατέντα να μεταλλάσεται από 15χρονο σε 52χρονη μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Παράδειγμα- διαλέγει μανώ για τα νύχια με στρασάκια « έλα μωρέ μα αφού είναι γυαλιστερο και ωραίο», δεν θέλει να κουβαλήσει έξτρα τσάντα ή έχει κουραστεί « αχ γέρασα δεν μπορώ ούτε την τσάντα να κουβαλήσω».
3. είναι ο πιο εκνευριστικός άνθρωπος για να πας για ψώνια . Και αυτό κάνει κουπλέ με το παραπάνω γιατί το χειρίζεται σαν 15χρονο, δηλαδή χαζεύω χαζεύω χαζεύω χαζεύω αλλά τελικά δεν θα πάρω τίποτα ή θα πάρω άλλη μια ολόιδια πουκαμίσα.
4. Έχουμε ακριβώς την ίδια λαιμαργία και λιχουδιά. Πράγμα που σημαίνει πως ή θα κάνει μια διαιτητικές παρατηρήσεις στην άλλη  ή θα κοιτάζουμε με τον ίδιο θαυμασμό μια σοκολατίνα.
5. Είναι ο μόνος άνθρωπος επί της γης που με φωνάζει «Μαργαριτούλα»
6. Μαγειρεύει σχεδόν πάντα τα πράγματα που της αρέσουν και μετά αναρωτιέται γιατί δεν τρώμε.
7. Όπως και η μητέρα της , όπως και εγώ , όπως και αυτή , διακατεχόμαστε συχνά πυκνά από κρίσεις μεγαλείου. Η γιαγιά γράφει κατά διαστήματα τα απομνημονεύματα της, η μάνα μου κάνει ερωτήσεις «πες τώρα σε ποιον οφείλεις το ταλέντο σου κλπ., κλπ» και εγώ γράφω βλακειούλες στο blog.
8. Αν και έχω σταματήσει προ πολλού να της μιλάω για τα προβλήματα και τις στενοχώριες μου, ξέρει από τα πρώτα δέκα λεπτά τι μου συμβαίνει. Και μου λέει αυτό που θα χτυπήσει κέντρο στη καρδούλα, και θα με κάνει να βουρκώσω μέσα στο βαγόνι του μετρό, για να την αγκαλιάσω μετά γρήγορα και σφιχτά. Και μετά θα με διαβεβαιώσει πως όλα θα πάνε καλά. Γιαυτό δεν είναι οι μανούλες ?

Καταλαβαίνεις, η θέση μου είναι δύσκολη.

Αν ένα πράγμα πρέπει να γραφτεί σε αυτό το blog και το οφείλω και στον εαυτό μού είναι να γράψω για τον Yves Saint Laurent, που έφυγε από την ζωή πριν από 2 ημέρες στα 71 του χρόνια.

Αλλά εδώ είναι που σε πιάνει η κράμπα και ο προβληματισμός – από την μία θέλω να γράψω πολλά , πάρα πολλά , από την άλλη σκέφτομαι νισάφι πια μπορείς να τα βρεις παντού και εύκολα από την παράλλη δεν μπορώ τα μεγάλα κείμενα στο internet, ποτέ δεν τα διαβάζω, του ακαδημαϊκού άλλωστε δεν είμαι.

Αλλά οι λέξεις φτάνουν μόνο για να δώσουν το περίγραμμα της μεγάλης αυτής προσωπικότητας των «εφαρμοσμένων τεχνών» - όρος ίσως όχι και τόσο δόκιμος, που όρισε την μόδα που ζούμε ακόμα και σήμερα.

Κορίτσια αν φοράτε ταγιέρ με παντελόνι σήμερα στο γραφείο, σε αυτόν το χρωστάτε

Σκέφτηκα λοιπόν πως ένα ποστ ή μια μόνο αναφορά σε αυτόν το δημιουργό δεν είναι αρκετό για το superficial intelligence, οπότε ο μήνας Ιούλιος ανακηρύσσεται θριαμβευτικά σε μήνα Yves Saint Laurent , θα μπει ειδική σελίδα στα δεξιά και για όλη την διάρκεια θα μπαίνουν post με τις καλύτερες συλλογές του, φωτογραφήσεις, μούσες , trivia και άλλα τέτοια για να εντυπωσιάζετε στις παρέες.

Παρακάτω υπάρχει το βιντεάκι που με κάνει να βουρκώνω, πράγμα που ο μετρ το πέτυχε πολλές φορές, για κανέναν άλλο μόδιστρο δεν έχουν χυθεί τόσα πολλά δάκρυα, θα τα πούμε και αυτά με την σειρά τους.

Είμαστε στο 1962, και ο Yves Saint Laurent ανοίγει την αυλαία του οίκου του , η πρώτη επίδειξη και οι φίλοι του μιλούν για αυτόν. Αγαπήστε παρακαλώ τώρα.

Τι γυναίκα παιδιά

Χάζευα την προηγούμενη εβδομάδα ευλαβικά την ταινία « ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» αφού το βιβλίο για μένα είναι κάτι σαν μαξιλάρι τρυφερότητας , μπορώ πάντα να ξαπλώσω στις σελίδες του.

Η ταινία δεν είναι καλή , μην κοροϊδευόμαστε, για τον απλούστατο λόγο πως μιάμιση ώρα φιλμ δεν μπορεί να χωρέσει 50 χρόνια , να δείξει χαρακτήρες, που να τους καταλαβαίνουμε και να αντιλαμβανόμαστε τις επιλογές τους.

Ίσως τελικά ο «μαγικός ρεαλισμός» της Ιζαμπελ Αλιέντε και του Μάρκες ( δείτε τι πατάτα βγήκε το «Σπίτι των Πνευμάτων» με ένα ύπερ –καστ) δεν μπορεί να απεικονιστεί, να βγεί στο πανί. Βιβλία φτιαγμένα για να ζουν στην φαντασία μας, εκεί που όλα είναι πιθανά και όλα εξηγούνται.

Αδικαιολογήτως λοιπόν, ακόμα σκέφτομαι την ταινία. Μπορώ να σκεφτώ πως, σαν απύθμενα ρομαντική, με συγκινούν τα πάντα, ακόμα και τα πιο νερουλά , το άλλο είναι ότι αν μου συνδυάσεις ρομαντική ιστορία με κοστούμια εποχής ( με ιδιαίτερη αδυναμία στους άντρες με περούκες ) με έχεις δική σου.

Αλλά δεν μπορούσα να χορτάσω αυτή τη γυναίκα. Αυτά τα ξεθωριασμένα γαλάζια μάτια, το σφιγμένο χαμόγελο με την υπόσχεση πάθους, τις παραγράφους που θα μπορούσαν να γραφτούν για μια της ματιά. Δεν περιμένεις τίποτα από αυτή και όλα δυνατά. Κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη Φερμίνα.

Η Giovanna Mezzogiorno είναι ιταλίδα, και μου φαίνεται πως είναι όλος ο κόσμος είναι στα πόδια της.

Ορίστε ένα ευχάριστο διάλειμμα στο γραφείο που θα σας επιτρέψει , αν μη τι άλλο, να οραματιστείτε.

Έχω ακλόνητη πίστη στα ψηλά τακούνια, και πιστεύω πως είναι ένα ακαταμάχητο όπλο που πρέπει να χρησιμοποιούμε πάραυτα. Ενα σωστό ζευγάρι  αναβαθμίζει ότι και αν φοράτε, και σας οδηγεί στην πίστα της αυτοπεποίθησης και της σαγήνης.

Τελοσπάντων. Η μεγάλη μου αγάπη για τα παπούτσια , εξηγείται εύκολα από το γεγονός πως την μόνη ιστορική λέξη πάνω στην ένδυση που θυμάμαι , είναι το όνομα των υποδημάτων των αρχαίων Αιγυπτίων – kaunakes , και είναι η λέξη που έρχεται πιο εύκολα στο μυαλό και από τον αριθμό του κινητού μου. Για να καταλάβετε δηλαδή.

Για να γυρίσουμε στο θέμα «ψηλά τακούνια», εντάξει , καταλαβαίνω πως είναι τρομακτικά δύσκολο να φοράς ψηλά τακούνια κάθε μέρα . Εγώ δουλεύω πάνω στο σύστημα « 3-2» , δηλαδή 3 μέρες ψηλοτάκουνα και 2 ημέρες flat πέδιλα .

Ναι , τα πέδιλα . Ισως η μεγαλύτερη αποθέωση του γυναικείου ποδιού, αναδεικνύουν το προφίλ του παιδιού και δημιουργούν ονειρώξεις στον ανδρικό πληθυσμό για τα γυναικεία καλοβαμμένα δακτυλάκια ( ξέρετε εσείς) .

Φέτος της μοδός , είναι οι πλατφόρμες , αλλά δεν είναι και καμιά καινοτομία , αφού οι κόθορνοι ήταν γνωστή πατέντα από το αρχαίο ελληνικό θέατρο για να δείχνεις ψηλότερος . Η παράδοση συνέχισε και στην Δύση, αφού οι ιταλικές zeppe ήταν πολυπόθητο αξεσουάρ για τις βενετσιάνες του ‘600 , όσο πιο ψηλές και δυσθεώρητες τόσο καλύτερα.

Οι πλατφόρμες είναι μια καλή λύση για τις παχουλές γάμπες , γιατί ο όγκος του παπουτσιού ισσοροπεί και την δείχνει λεπτότερη. Προσοχή όμως στις υπερβολές – πολλά σχέδια ή μεγάλος όγκος σας κάνει σαν την minie mouse από την Λιμνούπολη, πράγμα που φαντάζομαι πως δεν θέλετε. Γενικότερα επιλέξτε απλά σχέδια, σε ήπιους όγκους.

Τις καλύτερες πλατφόρμες τις φτιάχνει ακόμα ο οίκος Salvatore Ferragamo, που αν τύχει και φορέσετε θα καταλάβετε τι σημαίνει σωστό παπούτσι.

Από κάτω έχω διαλέξει τα παπούτσια που ουσιαστικά αν μπορούσα, θα τα αγόραζα όλα. Επειδή όμως δεν μπορώ, θα εμπνευστώ ( προς το παρόν) .

Σε μεγάλο μέγεθος , ο απόλυτος νικητής / ψηλοτάκουνο . Για φέτος Gucci.

Υ.Γ - Υπάρχει, μόνο ΕΝΑ χαμηλό παπούτσι, και αυτο είναι ένα ζευγάρι μπαλαρίνες versace που πραγματικά και μέσα από την καρδιά μου μπορώ να πω ότι μου αρέσουν.

Καμία φορά έχουμε την ηλίθια εντύπωση πως υπάρχει κάτι περισσότερο από το απλό «δέος» που νιώθουμε για τον καλλιτέχνη που μας αρέσει περισσότερο . Η οικειότητα που νιώθουμε με το πρόσωπο του ( καλύτερα με την persona του) μας επιβεβαιώνει μυστικά πως με αυτόν τον άνθρωπο μοιάζουμε !
Γιαυτό και άλλωστε αγαπιόμαστε.
Κάπως έτσι ξεκινάνε βέβαια και οι μανιακοί δολοφόνοι των διασημοτήτων, και μόλις πήρες ένα μάθημα για το πόσο κοντά βρισκόμαστε στην εμμονή.
Ακόμα ο ψυχαναλυτής θα πει πως αυτή η αίσθηση δεν είναι τίποτα άλλο από την χαμηλή εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου, αφορά την δικιά σου η προσπάθεια να αποκτήσεις τις υψηλές αξίες ενός προσώπου που πιθανότατα είναι ιδεατό.
Ας είναι, μην μπεις τώρα σε αυτό τις σκέψεις , ούτε το βράδυ πριν κοιμηθείς γιατί δεν θα κλείσεις μάτι και αύριο πρέπει να πας στη δουλειά.
Θα μου πεις μόνο ποιο από τα 2 clip σου αρέσει περισσότερο ?
Γιατί αν ήθελα να μπω στη ζωή κάποιου τώρα , θα έκανα ευχαρίστως μια βόλτα από το μυαλό του kanye west και στις εικόνες που αναζητά, βλέπει και ποστάρει στο blog του σχεδόν καθημερινά.
Για την θετική του στάση απέναντι στη ζωή, και τον απεγκλωβισμό του από την σκληροτράχηλη , μέσα στο bling bling αμερικάνικη hip hop σκηνή .
Για την περιοδεία του, που όλοι λένε πως είναι ότι καλύτερο έχουν δει μετά το zooropa των U2 .
Το τραγούδι έχει γίνει με την βοήθεια των Γάλλων daft punk , και εγώ δεν μπορώ να ξεκολλήσω τα μάτια μου από την πρώτη version.

kanye west - flashing lights ( 1st version)

kanye west- flashing lights (2nd version)

Νοερή σημείωση την ώρα που κατέβαινα από το «Λατώ» Σάββατο ξημερώματα στην Σούδα –

Οι τόπος που μεγαλώσαμε είναι ακριβώς όπως τους γονείς σου, καθημερινά γκρινιάζεις και έχεις παράπονα για πάρτη τους, έτσι και τύχει όμως και κάποιος τους πιάσει στο στόμα του, μαύρο φίδι που τον έφαγε.

Έχω κοιμηθεί περίπου 3-4 ώρες, και σήμερα τα ξημερώματα γύρισα από τα Χανιά. Μετά από μια μικρή μάχη με την μητέρα μου με συνόδεψαν μισό κιλό ανθότυρο, μισό κιλό μυζήθρα, ένα χταπόδι ( ψημένο ), και μια μερίδα μπουρέκι που το πήρα με ευχαρίστηση για να γλιτώσω το μαγείρεμα σήμερα.

Άλλο ήθελα να πω, αλλά η υπερένταση δεν με αφήνει .

Όταν είσαι επαρχιωτάκι , καληώρα σαν και εμένα, η επιστροφή στο σπίτι συνοδεύεται από ένα πολύωρο ταξίδι , και όταν είσαι νησιώτης, συνήθως η επιστροφή με το πλοίο είναι σχεδόν μια διαλογιστική εμπειρία, σχεδόν μια κάθαρση πριν γυρίσεις στον τόπο της αθωότητας σου, εκεί που τίποτα και όλα έχουν αλλάξει, και όλα τα παιδικά ελαττώματα σου επιστρέφουν δια μαγείας.

Το ταξίδι με πλοίο στα Χανιά, με την μυθική ΑΝΕΚ, διαρκεί περίπου 9 ώρες, δηλαδή ένα βράδυ. Μπαίνεις στις 21.00 και φτάνεις στην Σούδα στις 05.30, με τα μάτια πρησμένα και σε απροσδιόριστη σωματική στάση.

Η σχέση χρόνου και αγοράς θέσης στο πλοίο είναι η εξής . Από τα δεκαέξι σου μέχρι το τέλος της φοιτητικής σου ζωής, αγοράζεις κατάστρωμα. Βγάζεις το βράδυ στους καναπέδες, στις αεροπορικές θέσεις, σε αγκαλιές – που ίσως κρατήσουν και ένα μόνο βράδυ – ή στην χειρότερη στο χαλάκι της ντίσκο. Το κατάστρωμα είναι η πιο φτηνή θέση αλλά σου υπόσχεται το άγνωστο, την υπόσχεση μέσα στην νύχτα, τις καινούριες γνωριμίες αλλά και την μεγαλύτερη κούραση.

Όσο μεγαλώνεις , οι αντοχές μειώνονται, τα λεφτά πληθαίνουν και αρχίζεις να αγοράζεις κρεβάτι σε καμπίνα . Στις τετράκλινες ξαπλώνεις σε μια κουκέτα με κολλαριστά σεντόνια συνήθως με τα ρούχα ή βγάζεις κάτω από τις κουβέρτες σιγά σιγά το παντελόνι , μπαίνεις στην καμπίνα συνήθως στο σκοτάδι για να μην ξυπνήσεις τους υπόλοιπους , και αν είσαι τυχερός / ή κανένας δεν θα ροχαλίζει.

Η δίκλινη καμπίνα είναι το επόμενο βήμα . Με γκομενάκι ή χωρίς, η δίκλινη καμπίνα περιορίζει κατά πολύ την πιθανότητα να κοιμηθείς με κάποιον που ροχαλίζει αλλά ακόμα και την σούπερ λούξ περίπτωση να κοιμηθείς μόνος σου, αφού οι περισσότεροι παραμένουν στην κατηγορία τετράκλινη καμπίνα.

Το φαγητό στην ΑΝΕΚ είναι σαν σου το έχει μαγειρέψει η γιαγιά σου – τεράστιες μερίδες , όλες μέσα στο λάδι με έμφαση και σεβασμό στις σάλτσες. Καθαρό και φτηνό.

Ο γαστριμαργικός νεωτερισμός της εταιρείας έρχεται από το κατάστρωμα, που πλέον σε όλα τα καράβια σερβίρεται « παραδοσιακός γύρος» όπως λένε και στην ανακοίνωση. Κατάστρωμα – γύρος και όλα είναι πιθανά.

Στο καράβι εγώ νιώθω πως παλεύω. Με τον χρόνο , που αμείλικτα σε βασανίζει με την βραδύτητα του, το ταξίδι μέσα στην νύχτα που σε φέρνει σε μια άβολη θέση , σαν να μην ξέρεις τι να πεις, και την υπόσχεση του καινούριου, έστω και αν είναι η αγκαλιά του πατέρα  που έχω να δω 6 μήνες , ή το φιλί στο μάγουλο της φίλης μου, στο ίδιο αμάξι που κάναμε βόλτες πριν φύγω οριστικά από τα Χανιά.

Σουφρώνω τα χείλια κάθε φορά που ακούω αρνητική απάντηση για παρέα στη συναυλία της Kylie Minogue.
Το ξέρω, είναι κωμικό, αλλά να είσαι 30 και να γουστάρεις ποπ σου δίνει μια τρομερή αίσθηση μοναξιάς .
Συνήθως οι συνομήλικοι μου έχουν ένα ύφος , μια άποψη, μια βαθύτερη ενδοσκόπηση σε αυτή την ηλικία , ή και αντιθέτως επιστρατεύουν την απόλυτη ρηχότητα του romeo και γουστάρουν.
Έχω παρατηρήσει ότι η ποπ είναι στην Ελλάδα κάτι σαν έχεις κόκκινο κραγιόν στα δόντια , εσύ χαμογελάς καμαρωτή και όλοι γελάνε μαζί σου και εσύ νομίζεις πως σε θαυμάζουν.
Γενικότερα στην Ελλάδα να είσαι χαρούμενος θεωρείται κάτι σαν τα χλαμύδια, πρέπει μόνο εσύ να το ξέρεις και να μην το ομολογείς σε κανέναν.

Θα μου πεις ok, είμαστε Βαλκάνιοι , τα βλέπουμε όλα άσπρα – μαύρα, τα συναισθήματα μας ρυθμίζονται στο ίδιες συχνότητες , αντιμετωπίζουμε την ζωή με ιδιαίτερο βάρος και καμιά φορά με μια σχεδόν ηλίθια αδιαφορία , έχουμε ανάγκη από τους χρησμούς και τους σωτήρες, πιστεύουμε στην βασκανία και κάνουμε συχνά ευχέλαιο.

Που κολλάει η Kylie σε όλα αυτά . Ακριβώς που- θε- νά.

Αφού λοιπόν έχω ήδη χάσει στο ματς κουλτούρας μεταξύ pop και ελληνικού βιωματικού – πνευματικού γίγνεσθαι θα ρίξω το τελευταίο μου χαρτί.

Έλα μαζί μου στην Kylie. Γιατί το 2002 όταν το μόνο πράγμα που ακουγόταν στα ραδιόφωνα ήταν τα τσιριχτά trash της Britney και της Jessica simpson και των υπόλοιπων κλώνων , η kylie επανάφερε το υψηλό επίπεδο στη pop, την μετρημένη ρυθμική μελωδία , την υψηλή αβάντ γκαρντ ραπτική και σένα να ψιθυρίζεις για ένα καλοκαίρι
« να να να να να αναν ανα… I just can’t get you out of my head “

Μπορείς.

Bonus τα δικά μου αγαπημένα βίντεο της Kylie , που συγχρόνως είναι τα δικά της πιο αποτυχημένα στα charts

To “ some kind of bliss” που το έγραψαν οι manic street preachers για πάρτη της αλλά είχε την ατυχία να βγεί την ίδια μέρα με το τραγούδι του Elton John για την Dianna.
Πάτωσε.
Σας προσκαλώ όμως να δείτε σε αυτό το βίντεο το γκομενάκι που εμένα ακόμα με κάνει να μου τρέχουν τα σάλια , ΑΚΟΜΑ, πράγμα που σημαίνει πως αυτή η σχέση είναι πολύ βαθιά με γερές βάσεις και θα κρατήσει στο χρόνο.

Το “chocolate” που κατά την γνώμη μου είναι μια τρομερά sexy μελωδία, επίσης έχει από τα ωραιότερα κοστούμια για μπαλέτο ( άτσα και έτσι το συνδέω και με το προηγούμενο )